Ghana - Stichting Hand in Hand in Nkoranza

Adoptiedochter in Ghana

Iedereen die na het lezen van de titel een kleine ukkepuk met grote, donkere ogen voor zich ziet heeft het mis; het gaat om een sprankelende, negentienjarige Hollandse meid.
Marit doet vrijwilligerswerk in het noordelijke plaatsje Wa, maar neemt nu even een paar weken de tijd om het land te ontdekken.

_TIG5056We ontmoeten haar bij ‘Hand in Hand’; een opvang voor mentaal gehandicapte kinderen, gerund door Nederlanders.

Gezamenlijk verkennen we het terrein; twintig jaar geleden kleinschalig opgericht door Ineke Bosman, een Nederlandse dokter in het naastgelegen ziekenhuis. Nu uitgegroeid tot een heus dorp. Mentaal gehandicapte kinderen (vaak ook met een lichamelijke handicap) worden hier liefdevol opgevangen.

_TIG5070Zo’n 65 kinderen wonen hier permanent, aangezien ze verstoten zijn door hun ouders. Achtergelaten op de markt bijvoorbeeld. Velen geloven hier namelijk dat mensen met een handicap het werk is van kwade geesten. Zij wonen in groepjes samen met hun vaste begeleiders (vader en moeder genoemd) in een huisje. Enkele mentaal gehandicapten van 18 jaar en ouder wonen zelfstandig op dit terrein.

_TIG5085Vijftien kinderen hebben gelukkig nog wel ouders en vinden hier hun dagbesteding in bijvoorbeeld het maken van kettingen, sleutelhangers, naai- of weefwerk. Tijdens vakantieperiodes gaan zij naar huis. Een groep autistische kinderen wordt met bewonderenswaardig veel geduld begeleid. Een belangrijk element voor alle kinderen is muziek; luisteren, maken, dansen. Ook lekker plonzen in het zwembad vormt een vast onderdeel van de dag.

Wij lopen rond, beleven mee, dompelen ons onder in het ritme van de dag en laten onze harten veroveren door de lieve en soms ondeugende kinderen. We zien hoe deze kids liefdevol en geduldig worden begeleid door gedreven begeleiders. Albert en Jeanette hebben het stokje van Ineke overgenomen en managen vol passie dit geweldige dorp. We kunnen niet anders dan heel veel respect voor het hele team opbrengen.

Dansen op begrafenis

Marit springt achter in onze auto; we gaan dezelfde kant op en ze mag een stuk meerijden. Onderweg worden we uitgenodigd om een begrafenis bij te wonen. De overleden man was pas 32 jaar oud en had hartproblemen. Eerst schudden we wel honderd handen, geen idee wie er allemaal precies familie is. _TIG5125De dresscode is rood en zwart; hoe meer rood, hoe dichter de persoon bij de overledene staat. Mannen zijn in een traditioneel gewaad gekleed, de vrouwen dragen mooie jurken. Muziek, verzorgt door een DJ, schalt keihard uit de luidsprekers. In een naastgelegen ruimte mogen we wat drinken, er wordt ook alcohol geschonken. Hierna is het de bedoeling dat je een donatie doet. Niet bepaald anoniem, je krijgt een kwitantie en het gedoneerde bedrag wordt door een vrouw (met microfoon!) luidkeels omgeroepen. Wij maken ondertussen kennis met het dorpshoofd. Een hele eer.

_TIG5134Er wordt gedanst; voor de foto van de overledene. Het is even wennen voor ons, maar zo gaat dat hier. Al gauw worden we aangespoord om mee te doen, wat een enthousiast gejoel van de aanwezigen oplevert. Men danst om ons heen. Een paar vrouwen doen voor hoe ik me moet bewegen en al gauw dans ik op z’n Afrikaans. Jee, er is iemand gestorven, jonger dan ons en wij staan hier uitbundig te dansen…Wat een bizarre ervaring!

Marit ratelt vrolijk over haar leventje en we hebben veel lol met z’n drieën. We vinden het knap dat ze op zo’n jonge leeftijd in haar uppie in een gehucht in Ghana vrijwilligerswerk doet. We gaan nog steeds dezelfde kant op en het is gezellig, dus ach, ze hobbelt nog even met ons mee. Het is een zelfstandige dame die hangend uit het achterraampje de weg vraagt of al uit de auto springt en een overnachtingsplek regelt voordat wij uitgestapt zijn.
“Dat is zeker je dochter”, wordt er aan mij gevraagd. Ai, da’s even slikken. Het zou kunnen als ik jong moeder was geworden, maar toch. “Je bent al oud”, doet de jongen er nog een schepje bovenop. Fijn, bedankt. Maar ik realiseer me dat hier in Afrika iedereen heel jong moeder wordt en de gemiddelde levensverwachting een stuk lager ligt. Dus vanuit zijn belevingswereld klopt het wel.
En deze vraag krijgen we steeds vaker. Eerst leggen we nog uit dat wij op reis zijn en dat Marit vrijwilligster is die nu met ons meereist, maar we geven het al snel op. Dus wordt Marit onze dochter. Adoptiedochter. En wij zijn paps en mams 2, zoals ze ons noemt.

Gruwelijke geschiedenis

_TIG5221 _TIG5241Het fort in Cape Coast is mooi wit geschilderd, van bovenaf is het uitzicht prachtig, maar wat zich hier heeft afgespeeld is gruwelijk. De slavenkelders zijn benauwd met een minuscuul raampje voor daglicht. Slaven zaten hier opeengepakt, wachtend op hun lot. Mannen en vrouwen werden gescheiden. Soms lukte het een slaaf om een bewaker te verwonden of te doden. “Dan belandde je in een donkere kerker zonder licht, water of eten en stierf je een langzame dood”, vertelt de gids. We lopen, net als de slaven destijds, door de ‘door of no return’. Gekleurde vissersboten en een hoop bedrijvigheid is wat we zien. Net als toen eigenlijk. Voor de meeste slaven was dit de laatste aanblik op het vasteland van Afrika, voordat ze opgestapeld in boten de zee op gingen. Velen overleefden de reis niet eens. Afschuwelijk. Zeker omdat Nederland er een belangrijke rol in heeft gespeeld. Een zwart stukje in de geschiedenis.

Tropische storm

Marit is wel in voor avontuur en we zijn op zoek naar een goede plek voor een ultieme strandovernachting; in een hangmat onder een palmboom. De Green Turtle Lodge bereiken we via een lange, slechte off-road weg. Maar het is de moeite waard; we kunnen kamperen op het strand, pal aan zee, onder de palmbomen. Perfect!
_TIG5265We installeren de auto naast een palmboom, waar we de hangmat aan de boom en auto bevestigen. De slaapplaats voor Marit is geregeld.
Er hangt een zware lucht op zee. Hopelijk trekt het niet naar land. ’s-Nachts verandert het paradijsje in een hel. In korte tijd begint het te gieten en steekt er een tropische storm op. We halen Marit als de sodemieter naar binnen. De wind rukt aan alle kanten aan de tent en we maken ons echt zorgen of hij het gaat houden. Inklappen lukt niet meer. Het onweer knettert boven ons. Het lijkt een eeuwigheid te duren voordat het rustiger wordt. We gaan buiten de schade opnemen; onze tafel ligt om, de was is van de lijn getrokken en ligt her en der verspreidt over het strand. Bladeren zijn van de palmbomen gerukt.
Het onweert nog steeds; de lichtflitsen vormen een prachtig schouwspel boven zee. Marit verkast naar de bijrijdersstoel in de auto en we gaan toch weer slapen.

We bespreken samen hoe bijzonder het eigenlijk wel niet is dat we als volslagen onbekenden negen dagen met elkaar zijn opgetrokken! En hoe. We hebben dicht op elkaar geleefd, weinig privacy gehad en het is echt uniek dat we zo lang met heel veel plezier bij elkaar zijn geweest. Maar nu is het tijd om ieder weer zijn eigen weg te gaan.
Marit vertrekt in een volgepropte tro-tro (taxibusje) en wij zwaaien haar uit. Daar gaat onze ‘dochter’. Da’s toch even slikken.

Waterval

_TIG5364Twee weken later zijn we op weg naar de plaats Ho. Ik sms Marit; ze heeft een paar dagen geleden laten weten in dit gebied te zijn en het bezoeken van de Wli watervallen zou de ultieme afsluiting zijn van onze reis samen. Marit sms’t enthousiast terug; ze is ook op weg naar Ho. Binnen een uur nadat we hebben gesmst, zien we elkaar weer! Ongelofelijk. Marit staat al enthousiast te zwaaien. We kletsen snel wat bij en dan springt onze adoptiedochter, als vanouds en zo vertrouwd, weer bij paps en mams2 achterin de auto.
De wandeling naar de waterval voert ons door een mooi semi-regenwoud met lianen, prachtig aangelichte grote bladeren en vervallen bruggetjes over stroompjes water.
IMG_1327De klassieke waterval stort nog indrukwekkend genoeg naar beneden, ondanks dat het de droge tijd is. De rotswand zit vol met vleermuizen, die zich met hun schrille geluid kenbaar maken. We genieten van het schouwspel en de rust; er is hier verder niemand.

En dan nemen we definitief afscheid van onze adoptiedochter. Nou ja, voor de tijd dat we op reis zijn dan. Want zo intensief samen op pad zijn, schept een hechte band…

Benieuwd naar de foto’s van Ghana?

9 reacties op “Adoptiedochter in Ghana

  1. echt superrrfijn voor mij, moeder in nederland van marit, te zien dat jullie het zo fijn gehad hebben, en het nog steeds zo goed klikt. met liefde deel ik onze dochter met jullie als Afrikaanse ouders hoor! we zijn allemaal maar wat trots op ‘ons’ kind he!!! xxx

  2. Hee ouders daar in het verre Afrika,

    ik zit inmiddels alweer 4 weken in dit koude Nederland brrr..,
    Ik moet nog super vaak aan jullie avonturen denken, erg inspirerend allemaal.
    De 10 dagen samen met jullie vergeet ik echt nooit meer! bedankt voor een super gave tijd.

    Dikke knuffel

  3. Blij om weer wat van jullie avonturen te lezen. Nog een heel 1/2 jaar voor de boeg! Geniet van elkaar en alle vrije tijd en prachtige ervaringen. Wij genieten mee

  4. Ha enorme levensgenieters,

    Oh jee, geproefd aan een dochter……. dat beloofd wat als jullie terug zijn! Waarschijnlijk komen jullie nog heel veel kinderen tegen en de verleiding erg groot om te adopteren. We zullen eens zien waar jullie mee thuiskomen. ha ha.
    Ik geniet weer met volle teugen van jullie verhaal en ook van het kleurtje op jullie snoeten. Prachtig! Ik wacht weer vol enthousiasme op het volgende verhaal.

    xxx Lianne

  5. hoi sonja en jeroen. Jaja ook ik heb jullie weblog gevonden ( via marianne panis ) Geweldig om jullie avonturen zo te kunnen lezen. Ben verslaafd aan jullie weblog. Geniet ervan.
    Het is heel bijzonder om dit zo samen allemaal te mogen meemaken. Carpe diem.

  6. Hoi Sonja en Jeroen, fijn om weer zo’n prachtig verhaal te lezen over jullie Afrika-avontuur. Wel leuk dat je op onverwachte plaatsen/momenten toch weer “die Hollanders” tegenkomt! Veel plezier en groetjes uit het koude Waalwijk!

  7. Henriëtte haalt de woorden uit mijn mond. Blijf lekker doorgaan met die bijzondere dingen en blijf ze opschrijven, dat is voor ons weer heel leuk. Liefs uit Gouda

  8. Wat maken jullie toch bijzondere dingen mee, uniek en heel gaaf hoor!!
    Geniet ervan (lukt jullie volgens mij ook prima;)), Henriette

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *