Mauritanië - Sahara

Autopech tussen de duinen in Mauritanië

De eerste politiecontrole op deze vroege ochtend is al snel een feit. De agent vraagt of alles tot nu toe zonder problemen is verlopen, waarop we volmondig met ‘ja’ kunnen antwoorden. Hij vraagt waar we heen gaan en hoe we rijden. Ons doel van vandaag is Nouakchott; de hoofdstad van Mauritanië. We mogen gaan nadat we beloofd hebben er rechtstreeks naartoe te rijden. We waren ook niet anders van plan.

4_mauritanie_blog_2012Later op de middag stoppen we bij mooie zandduinen voor een foto en een koud drankje uit de koelkast; het is 36 graden in de schaduw. Als we verder willen rijden, start de auto ineens niet meer. Hij maakt geen enkel geluid, gewoon niks. Hoe kan dat nou? Jeroen laat de auto de heuvel afrollen, in de hoop voldoende vaart te hebben om hem te starten. Tevergeefs. Daar staan we dan; midden in de duinen, we zijn 170 km verwijderd van Nouakchott, met geen noemenswaardige plaats meer ertussen in. Niet de meest ideale plek om problemen te krijgen.
Als we de auto niet meer aan de praat krijgen, moet een van ons hulp halen en de ander bij de auto blijven; we kunnen hem echt niet achterlaten. Het idee van splitsen vinden we beide maar niets en ik denk aan de woorden van de agent; “Beloof me dat je rechtstreeks naar de hoofdstad rijdt”. Dit is geen gebied om alleen achter te blijven.

Zonder veel woorden

1_mauritanie_blog_2012Maar goed, zover is het nog niet. Eerst maar eens ter plekke hulp inschakelen. Jeroen steekt zijn hand op en een man met een Landcruiser pick-up stopt direct. Hij is in het wit gekleed en draagt een zwarte tulband waarmee ook zijn mond is bedekt. Hij lijkt daardoor wat ontoegankelijk, maar hij is uiterst behulpzaam. Hij mompelt wat in het Frans / Arabisch, terwijl Jeroen probeert uit te leggen wat er aan de hand is. Hij maakt meteen onze sleepkabel los om ons te trekken. Maar Jeroen geeft aan dat hij dan niet kan remmen. De man mompelt iets en ik begrijp uit zijn hele houding dat hij dit vast vaker heeft gedaan en weet wat hij doet. Dat blijkt ook; met een flinke vaart trekt hij ons vooruit en tot onze grote opluchting start de auto weer. De sleepkabel zit muurvast, maar daar weet de man wat op; beetje water erover heen en hup, hij gaat gemakkelijk los. Voor we hem goed en wel kunnen bedanken, zit hij alweer achter het stuur. Duim omhoog en daar gaat hij. Hij vraagt niet eens om geld of iets anders. Nee, gewoon helpen en gaan, ons een beetje beduusd achterlatend. We hebben gehoord dat Mauritaniërs nogal stug zijn, maar of hij daarop een uitzondering vormt of dat het oordeel niet klopt, zal de komende tijd blijken.
Wij rijden in ieder geval, zonder ook nog maar een keer de motor uit te zetten, door naar Auberge Sahara in de hoofdstad, waar we op de binnenplaats veilig kunnen overnachten.

De auto start de volgende ochtend zonder problemen, maar we nemen geen risico. Dus gaan we op zoek naar monteur Ami; het adres hebben we van een Duits stel gekregen die we eerder deze reis hebben ontmoet. In deze grote stad is het zoeken naar een speld in een hooiberg. We hebben geen adres (die zijn hier niet), alleen zijn naam en de aanwijzing van een psychiatrisch ziekenhuis dat in de buurt moet liggen.

We zijn al de hele ochtend op zoek en worden alle kanten opgestuurd, al doet iedereen vreselijk zijn best om ons te helpen. We willen de moed bijna opgeven, dan maar op zoek naar een andere. Maar het liefst willen we naar Ami, omdat we zeker weten dat het een goede monteur is. Gelukkig vinden we eindelijk iemand die hem kent en hij brengt ons naar de juiste plek.

Gastvrij

Zodra we de naam van het Duitse stel noemen, omarmt Ami ons vol enthousiasme. “Vrienden!” roept hij. Terwijl er aan onze auto gewerkt wordt, staat Ami er op om ons mee te nemen naar zijn huis, om kennis te maken met zijn vrouw. Schoenen uit, “Dat hoort bij onze cultuur” zegt Ami en we krijgen direct een grote schaal gevuld met een lekkere viscurry voorgeschoteld. We zitten op de grond, schaal tussen ons in, twee lepels erbij en smullen maar. Wat een gastvrijheid!

Daarna gaan we terug naar de garage; de startmotor is ter ziele. Dat kan best na 18 jaar dienst. Gelukkig barst het hier van de Toyota Landcruisers, dus het vinden van een nieuw exemplaar is geen probleem. We besluiten meteen een onderhoudsbeurt te laten uitvoeren; nu we er toch zijn…
Intussen werk ik mijn reisverslag bij en voetbalt Jeroen met de lokale kids.

Bezorgdheid

Ami vertelt dat er een paar dagen geleden een Fransman is ontvoerd in Mali, bij de Mauritaanse grens. Verontrustend nieuws. Hij vindt het maar niks dat we naar Mali gaan. Hij heeft er familie wonen, maar gaat er dit jaar niet heen; hij vindt het te gevaarlijk.
We leggen onze kaart op de zandgrond en een andere klant van Ami -ook ineens heel bezorgd- probeert uit te leggen waar het veilig is en waar niet. Hij deelt de mening van Ami; “Ga naar Senegal en Gambia, maar niet verder. Mali is niet goed en Burkina Faso ook niet, vanwege corrupte politie”. Oke, maar wij gaan toch echt naar Zuid-Afrika!

Bijzonder dat twee mensen die ons nauwelijks kennen, zoveel moeite doen om uit te leggen waar het -in hun ogen- veilig is en waar niet. Morgen rijden wij het land weer uit, een positieve ervaring rijker. We hebben ons geen moment onveilig gevoeld. Het hartelijk tegemoet treden van de stug ogende Mauritaniërs levert ongekende vriendelijkheid en behulpzaamheid op.

14 reacties op “Autopech tussen de duinen in Mauritanië

  1. Spannend wat jullie allemaal meemaken en wat nog meer
    maar het komt allemaal weer goed.Fijn dat we dit avontuur met jullie hebben mogen delen ,is hier 2de kerstdag bij deze onze beste wensen en een veilige reis toegewenst.

  2. Wat goed dat jullie zo snel geholpen zijn. Zo zie je maar, vooroordelen zeggen ook niet alles…

    Grappig, de startmotor van onze Corolla is ook 18 jaar geworden. Jullie zullen nu waarschijnlijk een gebruikte startmotor erin hebben. Mocht deze het ook begeven: een paar tikken met een hamer erop wekte die van ons weer even tot leven!

  3. Sonja en Jeroen,
    Fijn zulke goede mensen te ontmoeten en doet ook goed te lezen hoe ze met jullie meedenken.
    Van hieruit, in de regen, heel fijne kerstdagen (ben benieuwd waar en hoe jullie die vieren), en een memorabele jaarwisseling en vervolgens natuurlijk heel veel goeds, veiligheid en vooral genieten.
    Warme groetjes,
    Els

  4. Hello my friends , I want to wish a merry Christmas for this week . I hope that you have a cool travel.
    I don’t understand every adventure happening to you because my translater is not very efficient .
    And I go on to follow your trip through Africa.
    best regards

    Bruno and his family

  5. Ik geniet van jullie verhalen, Prettige Feestdagen en een gelukkig en gezond 2013.

    Rij voorzichtig !

    Met vriendelijke groet

  6. Als ik de reisadviesen van BUZA zo lees, zitten jullie in de val. Omringd door afgeraden landen. Dat wordt dus lastig. Voor al die landen is het reisadvies als je echt moet o.a.: Melden bij de NL ambassade dat je daar heen gaat, of bent. In convooi rijden. En bepaalde delen helemaal ontwijken. Zoals noordelijk Mali en bepaalde buitenwijken. Dat laatste lijkt mij geen probleem. Regel dus een convooi. Of maak mijn bier eindelijk eens op. Dan hoef ik me ook geen zorgen meer te maken.

  7. Ha levensgenieters,
    Er zijn vele momenten dat ik zo jaloers ben op jullie leven……………………. er zijn ook momenten dat ik absoluut niet met jullie wil ruilen. Ik vind het zo moedig hoe jullie al die ups en downs samen doorstaan. Het is zo genieten om julie te volgen. Neem vooral alle tijd om ons op de hoogte te houden hoor. Heel veel succes met het vervolgen van jullie reis en neem de goede adviezen aub serieus.
    Liefs Lianne

  8. Lieve Sonja en Jeroen,
    Ben blij te lezen dat jullie weer veilig verder kunnen!
    Heerlijk verder weer om jullie verhalen te lezen, hopelijk maken jullie nog veel mooie en spannende dingen mee. Maar….. Niet te spannend hoor!
    Liefs van ons hamari

  9. Spannend beschreven. We weten dat jullie ondertussen in Senegal zijn…misschien al verder.We zijn zo benieuwd hoe het verder gaat. Vol spanning zitten we steeds te wachten op een nieuw teken! Wat gaat de route brengen? Ik hoop dat jullie veilig blijven. We denken aan jullie! Veel liefs

  10. wat een belevenis,wij vinden jullie erg moedig met dat vooruitzicht. prachtig verhaal weer,je ziet het gebeuren.
    goede reis.

  11. Hoi, nu jullie maken wat mee allemaal ik vind het heel knap van jullie om daar door heen te rijden. Ik voel me liever thuis in Oostenrijk dat is nog een beetje eigen. Je schrijf trouwens prachtig Sonja we zitten elke keer met spanning op je volgende blog te wachten. groetjes van ons.

  12. Fijn weer een teken van leven te krijgen van jullie! Super :)
    Fijn dat het relatief ‘makkelijk’ ging om de startmotor te vervangen…

    Benieuwd naar het volgende verhaal.

    Liefs Tamara

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *