DRC - Songololo en Kinshasa

Beproeving in de DRC

S_TIG6117inds gisteren voel ik me niet lekker; ik heb koorts en branderige, rode vlekjes over mijn hele lijf. Vannacht heb ik overgegeven. Maar Luozi, een klein plaatsje in dit lege deel van de Democratische Republiek Congo, is niet echt een plek waar ik langer wil blijven. Vlak voor de ferry overtocht gooi ik mijn ontbijt, onder grote belangstelling van de lokale bevolking, er weer uit.

_TIG6084De kilometers kruipen voorbij als Jeroen behoedzaam een spoor probeert te vinden tussen de diepe geulen van het zandpad. Gelukkig is de ‘weg’ beter dan gisteren, toen we de auto moesten manoeuvreren tussen uitgesleten geulen en diepe gaten. De groene heuvels trekken bijna onopgemerkt aan me voorbij; de spierpijn in mijn hele lijf wordt met het uur heftiger.

Tegen elke kwaal een middeltje

Songololo, een gehucht aan de grens met Angola, heeft een kliniek waar ik even langs ga. Het betonnen gebouwtje beschikt over vier provisorische kamertjes, gescheiden door smoezelige gordijntjes waarachter een baby jengelt en iemand de longen uit zijn lijf hoest. Mijn temperatuur wordt opgenomen: ik heb nog steeds koorts. De verpleegster wil meteen een spuit geven, ik weiger nog even. De dokter wordt uit het dorp opgetrommeld. Als ik aangeef waar ik last van heb, stapelen de medicijnen zich op; een middeltje tegen koorts, een middeltje tegen keelpijn en zo gaat het door. “Die heb ik zelf wel” geef ik aan. “Wat wil je dan?” vraagt hij een beetje geïrriteerd. “Ik wil een diagnose!” reageer ik verbaasd. Zo gaat dat dus hier; voor alle kwaaltjes wordt een middel gegeven, maar men kijkt niet naar het totaalplaatje. Hij gaat ervan uit dat het een allergische reactie is op een beet van een insect. Als het morgen niet over is, volgt een malariatest.

Ik voel me steeds beroerder; de koorts zakt maar komt weer terug, ik hou geen eten binnen en de spierpijn houdt aan. Alleen de vlekjes verdwijnen na het innemen van een allergie pilletje. Dus toch maar een malariatest, maar die blijkt negatief. Op dat moment heb ik geen koorts en de verpleegster haalt haar schouders op; “Ga maar lekker slapen”, is haar advies. Als de koorts in volle hevigheid terug komt, besluiten we terug te rijden naar de stad Kimpese, wat een ziekenhuis heeft. Angola moet helaas nog even wachten…

Diagnose malaria

“Alle symptomen wijzen op malaria” constateert de arts, hoewel ook hier de test een negatief resultaat geeft. “Aangezien je anti-malariapillen slikt, is het moeilijk aan te tonen”. Het klinkt heel aannemelijk en ik hijs me na een algemene controle moeizaam overeind van het bed met het smoezelige laken vol bloedvlekken. Jeroen wordt naar de apotheek gestuurd voor medicijnen en ik onderga de injectie die in m’n bovenbeen wordt gejast om de koorts te onderdrukken. _TIG6122Verpleegster Karina blijft bij me en doet haar uiterste best om Engels te spreken; “Anders word je misschien verdrietig omdat je man weg is”.

We overnachten op het grasveld naast het ziekenhuis en de volgende dagen worden een hel; ik vecht tegen de koorts en misselijkheid, probeer met heel veel moeite eten naar binnen te wurmen en eindig opnieuw in het ziekenhuis als ik onder de uitslag kom te zitten, het benauwd krijg en mijn gezicht en handen opzwellen. Ik moet stoppen met de medicijnen.
Mijn oma overlijdt. Ik wil zo ontzettend graag naar huis voor de crematie, maar ik word alleen maar zwakker. Andere medicijnen zorgen ervoor dat ik ’s-nachts door mijn eigen lichaam reis terwijl alles groen gekleurd is en ik totaal van de wereld raak. Ik word opgenomen, maar ik kan bijna niet meer lopen en op weg naar mijn kamer worden mijn handen en voeten grijs; geen goed teken…

Steeds zwakker

Een nieuw middel wordt via een infuus toegediend. Mijn hart gaat tekeer en ik voel me heel akelig worden, zo heb ik me nog nooit gevoeld. Ik ga toch niet dood? denk ik, maar dat weiger ik. Ik ga niet dood in een ziekenhuis in de DRC! Het infuus wordt direct verwijderd; ik ben er te zwak voor. Ik moet weer over op pillen. Dit is niet goed, er wordt met me geklooid. Het thuisfront neemt krachtige actie; na contact met de Nederlandse ambassadeur kan ik terecht in een Westers georiënteerde privékliniek in de hoofdstad Kinshasa. Dat betekent een paar honderd kilometer rijden, maar ik moet hier weg.
Tergend lang duurt de rit. Ik zie niet scherp meer en mijn gehoor valt bijna helemaal uit. Gelukkig weet Jeroen nog dat dit bijwerkingen zijn van de heftige malariabehandeling.

Verkeerde diagnose

Totaal uitgeput bereik ik laat in de avond de kliniek. Ik moet die nacht blijven en na onderzoek blijkt dat ik helemaal geen malaria heb, maar een onbehandelde ontsteking.
Noodgedwongen verblijven we in een hotel, waar ik nog twee dagen volledig van de wereld ben. Met de juiste medicijnen verdwijnt de koorts en kan ik weer een beetje eten. “In deze hitte ga je heel snel achteruit”, verklaart de arts na mijn vraag waarom ik zo zwak blijf. “Over een week voel je je beter, maar je moet echt heel goed eten”. Dat lukt gelukkig steeds beter en na drie dagen moeten we verder; ons visum voor Angola gaat verlopen.

Herdenken

Op een heuvel, net buiten Kinshasa, herdenken we mijn oma. In het verre Nederland is op dit tijdstip de crematie bezig. Wij proberen het met zijn tweetjes een plaatsje te geven.

Gehaald!

_TIG6139De volgende dag, op de allerlaatste dag dat we Angola mogen betreden met ons visum, rijden we de grens over. We hebben het geflikt, ik heb het gehaald! Ze krijgen me niet zomaar klein, al scheelde het deze keer niet veel. Maar met de dagen, komt ook mijn energie weer langzaam terug en kan ik weer genieten van het reizen.
Mijn oma zou niet anders gewild hebben…

Benieuwd naar de foto’s van DRC?

13 reacties op “Beproeving in de DRC

  1. Heftig hoor!
    Ik hoop dat jullie het verlies van oma samen een plekje kunnen geven, het is niet niks als er iemand wegvalt waar je veel om geeft en je dan zo ver weg bent… Gelukkig weer helemaal herstelt van alle ellende, god wat een ongerustheid. Geniet van de verdere reis.

    Liefs Tamara

  2. Gelukkig is dit verhaal goed afgelopen, krijgen jullie nu hopelijk een rustige tijd en kunnen verder weer heerlijk genieten. Adriaan Mia

  3. Heftig! Zit het verhaal te lezen met tranen in mijn ogen. Fijn dat het weer beter gaat!!!

  4. Hoi Sonja en Jeroen,
    Allemachtig, Maaike las gisteren jullie laatste bericht voor, was ik nog niet aan toe gekomen. Wat een misère! Uit het bericht van jullie thuisfront begrijp ik dat het inmiddels gelukkig weer beter gaat! Hoop van harte en wens jullie toe dat jullie de tegenslag nu wel hebben gehad en jullie nu weer de goede ervaringen gaan hebben.
    Geniet er weer van met volle teugen.
    Lieve groetjes,
    Els

  5. Allereerst gecondoleerd met het overlijden van je oma, goed dat jullie weer onderweg zijn.
    Ook goed ziek geweest zo te lezen, we hopen dat je weer op krachten komt en blijft. Nog genieten van de rest van de reis. en beiden gezond blijven! groeten uit Friesland.

  6. Lieve mensen, wat een verhaal weer, dat hakt erin. Gelukkig weten we dat jullie inmiddels een stuk verder zijn. Gecondoleerd met je oma Sonja, ze reist vast met jullie mee.
    Gegroet!

  7. Jullie zijn gezegend met een ontzettende lieve engelbewaarder. Meid wat ben jij ziek geweest……….wat een zware tijd voor jullie!
    liefs Lianne

  8. Lieve Sonja en Jeroen, wat een verhaal weer zeg. Moet er niet aandenken in zo’ n krakkemikkig ziekenhuisje. Gelukkig is het allemaal goed afgelopen.
    Geniet verder van al,jullie avonturen!
    Xxx Mariska

  9. Poehee, wat heftig. Ontzettend fijn dat het beter met je gaat. Gecondoleerd met het verlies van jouw oma, Sonja. Mooi dat jullie haar samen hebben kunnen gedenken. Hopelijk geen gezondheidsproblemen meer voor de rest van de reis.

  10. wat een heftig verhaal…gelukkig weten we dat het inmiddels weer goed gaat…anders hadden we ons nu reuze zorgen gemaakt…liefsxxxxxx

  11. Sonja….so sorry to hear of all your struggles with your health. I put you on my prayer list for good health and again safe travels for you and Jeroen. After going through something like this it makes you appreciate the wonderful health programs in your country and the USA.

    Much Love, Tom and Donna

  12. Precies, dat denk ik ook. En met je oma ook heel veel andere mensen. Fijn dat het weer zo’n stuk beter met je gaat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *