Tanzania - Arusha

Bittere nasmaak aan Tanzania

Altijd staan we in de belangstelling, zijn er meerdere ogen op ons gericht. We worden aangestaard, nagewezen, geroepen, aangeklampt of toegezwaaid. Dat is in heel Afrika zo en daar zijn we inmiddels aan gewend. Maar soms zijn er van die momenten, dan word het me even teveel. Dan zou ik graag onopvallend opgaan in de massa. Dit is zo’n moment.

Een blanke betaalt meer

Ik stap uit de auto met een onbestendig gevoel. Ik kijk nog een keer om; er zijn veel mensen op straat, er is een parkeerwacht. De auto staat daar vast veilig geparkeerd, stel ik mezelf gerust.
Normaal gesproken vind ik het heerlijk om over de markt te lopen. Ik bekijk de k(l)eurig gestapelde groenten, snuif de lucht op van geurige specerijen en geniet van de gezellige, rommelige sfeer. De markt in Arusha voelt anders. De smalle steegjes benauwen me en we worden direct omringd door vele, opdringerige verkopers.
Een vrouw vraagt veel teveel voor de papaya en avocado die ik wil kopen. Een jonge knul helpt vertalen, want ze spreekt alleen Swahili; “Je bent blank, dus je betaalt meer”. Het is heel eerlijk van haar om dat te zeggen, maar ik word er wel eens moe van, Jeroen ook. Ik weet dat we bijna altijd teveel betalen en een beetje meer vind ik niet erg, maar altijd dat vooroordeel dat we zo rijk zijn. Op zich begrijp ik dat wel, we hebben het beeld tenslotte destijds zelf gecreëerd door als blanken hier geld en goederen uit te delen. Waar ik het meeste moeite mee heb, is dat men denkt dat het geld ons letterlijk aan komt waaien, dat we er geen enkele moeite voor hoeven te doen.

Ingebroken

Terug bij de auto krijgt Jeroen de sleutel niet in het slot van de achterdeur. Het is geforceerd. Ik zie tot mijn schrik dat de deur een stukje open staat. “Ze zijn binnen geweest!” roep ik uit en mijn hart bonkt in mijn keel. Jeroen rukt de deur open en checkt snel onze spullen; de laptop is er nog, de camera’s ook, godzijdank. Maar de rugzak is verdwenen. Deze hangt aan een haak en gebruiken we als ‘kastruimte’. Hierdoor zijn zowel enkele waardevolle als persoonlijke spullen verdwenen.
Er zijn veel mensen die hier rondhangen; iemand moet iets gezien hebben. Als ik een jongen die vlak bij de auto hangt, vraag of hij iets gezien heeft, lacht hij gemeen. “Of heb jij het soms zelf gedaan?!” roep ik hem toe, woedend door zijn reactie. Ik loop naar de parkeerwacht en vraag of zij iets gezien heeft. Ze haalt haar schouders op; “Ik loop heen en weer, ik zie niet alles”.

Leedvermaak

Iedereen om ons heen lijkt zich prima te vermaken; ze lachen ongegeneerd of staren ons aan. Niemand heeft iets gezien of men hult zich in stilzwijgen. Een groepje kinderen van rond de twaalf jaar lacht ons vierkant uit, eentje houdt treiterend een muntje voor mijn neus. Jeroen jaagt ze weg, waardoor ze alleen maar harder gaan lachen. Ik ben woest, echt woest! Wat een leedvermaak om ons. Wat hebben we hen misdaan dat ze zó reageren?! Ik voel me op dit moment ontzettend machteloos.

Mensen zijn bang

Bij de garage wordt het onbruikbare slot vervangen. Ik luister verbijsterd naar de uitleg van de monteur; “Ze zijn in drie seconden binnen”. Hij vertelt dat ze vaak met drie man samenwerken. Eentje is ons gevolgd en heeft de ander gebeld om te zeggen dat de kust veilig is. Die meldt zich opnieuw als we in aantocht zijn. Nummer drie breekt in de tussentijd in.

Hij bevestigt dat mensen niets zullen loslaten. “Deze kleine bendes zijn geen fijne mensen. Als ze erachter komen dat je hebt gepraat, komen ze achter jou aan. Mensen zijn bang”. Dat verklaart iets, maar nog niet het feit dat mensen plezier om ons leed leken te hebben.

Geduld is een schone zaak

Het is druk op het politiebureau. Uiteindelijk worden we geholpen door een agent in opleiding die nog nooit een aangifteformulier heeft ingevuld. Hij vult zijn eigen naam in, terwijl wij toch echt denken dat het onze naam moet zijn. “Je moet hier tekenen” zegt hij. “Waarvoor?” zegt Jeroen terwijl hij op het lege vel wijst; “Volgens mij moet er eerst een verklaring worden opgenomen!” Zucht. Hij wil het verslag in Swahili opschrijven, wat wij uiteraard niet accepteren. “Ik ga niet tekenen voor iets wat ik niet kan lezen”, leg ik uit, maar het valt niet mee om hem dat aan z’n verstand te brengen. Uiteindelijk begint hij in het Engels, maar dat kost veel tijd en moeite. “Stolen?”, vraagt hij. We moeten bijna ieder woord spellen. Gelukkig heb ik bij Floja Foundation in Malawi geleerd hoe ze hier de letters van het alfabet uitspreken; “Ar” zegt Jeroen en de jongen kijkt hem niet begrijpend aan. “Arra” zeg ik en de jongen schrijft een ‘r’ op. Langzaam komen we er wel en anderhalf uur later staat de verklaring van zo’n tien regels eindelijk op papier…

Een ervaren agent neemt het nu over; “Waarom spreek je geen Swahili?” bromt hij tegen Jeroen. “Omdat ik hier niet woon” bromt Jeroen op dezelfde toon terug. De agent accepteert deze uitleg en geeft aan dat morgenochtend het officiële rapport klaar ligt.

We gaan de volgende ochtend direct terug naar de politie. Het moeizaam opgestelde formulier van gisteren is spoorloos, dus moeten we opnieuw ons verhaal doen.
Een vrouwelijke agent kijkt om het hoekje, gilt het uit en verdwijnt gauw weer. Jeroen en ik kijken elkaar veelbetekenend aan en zuchten eens; Ja, wat zijn we een attractie hier. Twee blanken op het politiebureau. “Stom, onvolwassen mens”, mopper ik; “Fijne professionele houding en dat voor een politieagent!” Twee uur later staan we eindelijk met het politierapport buiten. “Wegwezen hier!” roep ik en spring in de auto. Want soms wordt het me even teveel. En dit was zo’n moment.

Gelukkig valt er ook nog wat moois te zien in Tanzania, zoals Lake Chala, de Ngorongoro Crater en de Serengeti. Zie  de foto-impressie.

Benieuwd naar de foto’s van Tanzania?

9 reacties op “Bittere nasmaak aan Tanzania

  1. Jongens wat een toestanden allemaal! Ik kan me heel goed voorstellen dat je van zo’n gebeuren niet blij wordt!
    Maar houd je vast aan al die prachtig mooie momenten die jullie in de afgelopen tijd hebben beleefd en probeer deze naar de achtergrond te duwen; het zou alles overschaduwen en dat mag niet natuurlijk niet!
    Nog een goede verdere reis, liefs van Kees en mij en houd je goed hè!!

  2. Wat zien jullie er goed uit!!!!! zo dat eerst even zeggen.
    wat een hele vervelende ervaring. Zit ik net nog in een overleg hoe belangrijk het is dat alle mensen in Nederland zich thuis te voelen en lees ik dit. grrrrrrrrrr ja Sonja dat word ik ook boos hoor. Altijd ingrijpend als ze aan je persoonlijke bezittingen komen maar de ellende en tijd die je daarmee kwijt bent is helemaal ergerlijk.
    Jullie hebben wel een groot voordeel…… boeltje inpakken en heel snel doorrijden naar het volgende plekje waar je wederom met open armen ontvangen wordt. want die verhalen komen gelukkig meer voorbij dan dit. Geniet er nog van saampjes. dikke knuffel xxx

  3. Puff niet leuk oftewel flink balen zo’n avontuur. Je weet dat zoiets je een keer kan overkomen en dan overkomt het je gruhhhh maar gelukkig di heb je weer gehad. Prachtige foto’s en geniet wederom weer van al het mooie. Heel veel liefs van Marianne

  4. Grr, dat zijn van die dingen die je liever niet mee wilt maken.
    Zonder dieptepunten, geen hoogtepunten… Ik weet het, het is een schrale troost… Gelukkig is jullie zelf niets overkomen.

    Genoten van de mooie foto en vorige week het skypegesprek. Blijft toch bijzonder dat dat allemaal kan.

    XXX

    Jan en Ada
    http://www.adarosman.nl

  5. Lieve Jeroen en Sonja,

    Wat vervelend, kan me heel goed voorstellen dat jullie echt woest waren. Ik werd ook woest! Maar…. na het zien van die mooie foto’s was dat gevoel gelukkig al weer ver verdwenen!

  6. Dat zijn dus de mindere dingen. Mijn plan voor een rode loper en paparazzi bij jullie terug komst in Waalwijk laat ik nu dus maar varen.
    Nog een mindere mededeling is dat RKC is gedegradeerd naar de eerste divisie…

  7. Jeetje zeg wat een verhaal.
    Als jullie terug komen (ooit) weet je niet wat je mee maakt! Hier kan je gewoon over straat lopen zonder aan gekeken te worden. Boodschappen doen in een WINKEL!
    Voor ons allemaal zo gewoon!
    Wel erg vervelend van de inbraak. En lastig met de taal.
    Geniet verder weer lekker!
    Liefs van ons hamari xxx

  8. Lieve Jeroen en Sonja, Zeer vervelend dat dit is gebeurd. Ik herken je onderhuidse niet-pluisgevoel.
    Fijn dat jullie zelf niets is overkomen. Hopelijk nu weer zonder “brokken” verder genieten van jullie reis. XXXX

  9. O.o.o. we hebben je nog zo gezegd: Als ze jatten moet je dat jezelf aantrekken als onvoorzichtigheid en het resultaat zien als ontwikkelingshulp. Is niet Tanzaniaans, doen ze hier ook.
    Tijd voor een kluis in je auto!!! Valt mee dat dit pas de eerste keer is in jullie lange trip.
    In elk geval wens ik jullie nog heel veel mooie dagen.
    Groet
    Bert Heine

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *