Op de grens tussen Mauritanië en Senegal

Duistere grensovergang Mauritanië Senegal

De weg wordt heftiger; opgedroogde modderpoelen vormen diepe kuilen en daartussen stevige ribbels; de zogenoemde wasbordweg. De groene omgeving maakt het goed; we zien wrattenzwijnen de weg oversteken, flamingo´s in het meer, pelikanen vliegen over en diverse andere watervogels dobberen op het water.
We zijn op weg naar de grens met Senegal bij het plaatsje Diama.

Een paar kilometer voor de grens worden we aangehouden; politiecontrole en een man die twintig euro wil voor de entree van het nationale park. Een belachelijk hoog bedrag. Dat zijn we niet van plan te betalen; we rijden er alleen doorheen, er is geen andere optie.
We blijven staan, kletsen wat met de politie en houden stug vol dat we geen geld hebben; geen Mauritaans geld meer, geen euro´s, niks! We gaan in de auto zitten, na een felle discussie met de man. “Als je hier blijft staan, moet je op de camping overnachten en dat kost drieduizend per persoon” zegt hij. “Dat kan niet, we hebben geen geld” is onze reactie, “we blijven hier wel staan”. “Het is jullie probleem”, roept hij, “ik werk voor het ministerie, er moet betaald worden, jullie staan nu geregistreerd bij de politie en anders klopt het niet” tiert hij verder. Wij stappen in en pakken een boek. Paniek rondom onze auto, er wordt druk heen en weer gelopen, gebeld. Wat moeten ze nu met ons?

Afwachten

De man zit op een afstandje op de grond, wij lezen rustig verder. Het is nu een kwestie van wie de langste adem heeft. Hij hoopt natuurlijk dat wij voor sluitingstijd de grens over willen en dat we daardoor overstag gaan. Maar we rekenden er al niet meer op, dus wachten we rustig af wat er gaat gebeuren. De man komt aanlopen, – het is inmiddels vijf voor zeven dus de grens halen we toch niet meer- en herhaalt: “Twintig euro” en wij dus weer “We hebben geen geld”. “Betaal dan maar in goederen”, zegt hij.
Ach, nu kan het opeens wel. Dat het dan niet klopt, maakt ineens niet meer uit. Hij vraagt om iets waardevols, een radio of tv. Ja, tuurlijk, want die zijn evenveel waard als twintig euro?! Twee leesbrillen en een pet armer -waarde vier euro- rijden we verder.

Het is inmiddels donker, de slagboom voor de grens is gesloten. Er komt een schriel mannetje aangelopen met een veel te grote tulband op zijn hoofd, die aangeeft dat de grens absoluut gesloten is. “Oke, dan slapen we wel hier” is onze reactie. De man gebaart ons naar het kantoortje, hij belt druk met zijn baas en -hoe verrassend- ineens mogen we toch verder. “Twintig euro” zegt hij. “We hebben geen geld, we moeten pinnen in Senegal” is onze reactie. We blijven staan. “We slapen wel hier hoor”, zeggen we nogmaals “Het is geen probleem als we morgen Mauritanië verlaten”. Ah, daar heeft hij niet op gerekend. Twee mannetjes in de deuropening fluisteren dat we mee moeten komen en we lopen naar buiten. Het is stikdonker hier, er is buiten geen licht. “Jullie moeten gaan; kijk, moeras, allemaal slangen, jullie moeten in Senegal slapen”. “Ga maar gauw”. Maar natuurlijk niet voor niets, ze willen graag een kadootje. “Loop maar mee”, fluister ik op dezelfde toon, “ik heb iets heeeel bijzonders, uit Nederland”. “O ja?” reageren ze nieuwsgierig. Ik geef ze beide een sleutelhanger met delfsblauwe klompjes; “Very special” fluister ik. De ogen van beide mannen twinkelen.

Slagbomenhindernis

De slagboom gaat open. Maar onze euforie is van korte duur, want na vijf meter staan we voor de volgende gesloten slagboom. In het kantoortje brandt nog licht, dus we wagen een poging. “Twintig euro”, zegt de man op gebiedende toon. Ik herhaal ons verhaal weer en kijk er heel dramatisch bij. Daarna blijven we rustig zitten. Zuchtend wordt er een stempel gezet en met een wuivend gebaar “Je mag gaan”. Mooi, weer een slagboom overwonnen!

Slagboom nummer drie staat open en we rijden er langzaam langs; geen reactie. Een stukje verderop ligt in de duisternis de grensovergang naar Senegal. We parkeren even, we twijfelen of het wel klopt. Net als ik de paspoorten wil bekijken, komt de Mauritaanse politie aanscheuren. Alsof we hier zomaar weg kunnen. We moeten direct mee terug. Bij het kantoor bieden we onze excuses aan. “Geen excuses” roept de man nors tegen mij, “Ga zitten”. Hij blijft z´n hoofd geïrriteerd schudden en roept dat we een probleem hebben. We blijven rustig zitten, laten de man uitrazen en knikken begrijpend bij zijn verhaal dat hij verantwoordelijk voor ons is, dat we grote problemen krijgen bij de Senegalese grens, hoe dom we wel niet zijn. En het was ook stom van ons, want we hebben geen exitstempel gekregen, alleen Jeroen heeft een stempel in zijn paspoort vanwege de auto. Dat krijg je als je ´s-avonds laat in het pikkedonker en vermoeid de grens over gaat. Maar hij had de slagboom dicht moeten doen, dan hadden we niet verder gekund. Maar die kritiek laten we wijselijk achterwege. We gunnen hem zijn momentje van machtsvertoon, hij stempelt nog steeds hoofdschuddend onze paspoorten, geeft ze terug met de mededeling “Ieder tien euro”. “We hebben geen geld” zucht ik dramatisch en barst bijna in tranen uit. “Ga maar”, zegt hij en we bedanken hem en maken dat we wegkomen. Heerlijk, het gaat me steeds beter af. Nu zijn we dan echt helemaal officieel Mauritanië uit.

Nu moeten we Senegal nog in zien te komen. We rijden over de Diama dam, tot aan de slagboom. In het donker gaan we op zoek naar het juiste kantoortje. In eerste instantie wil de man er niets van weten; “Slaap maar op de dam, morgen om acht uur gaan we open”. “Kan het ook om 6 uur?”, vraagt Jeroen lachend en dan is het ijs gebroken.
We moeten hier voor de dam betalen weet ik, de vraag is alleen hoeveel. Na een half uur onderhanden mogen we voor de helft van het gevraagde bedrag verder. Op naar de douane.

Blijven lachen

We schudden de beste man buiten uitbundig de hand, vragen hoe het gaat en we mogen naar binnen. De klok wijst half tien. Ik probeer zowel mijn vermoeidheid als het feit dat we de avondmaaltijd hebben overgeslagen te negeren.
De douanebeambte inspecteert de auto en is verrast als de deur open gaat; hij is zeer te spreken over het interieur. Alles lijkt gesmeerd te lopen, maar op het laatst moeten we toch betalen. Voor de passavant, die 48 uur geldig is en in Dakar verlengd moet worden. Ze verzinnen toch ook wat. Heb je een Carnet de Passage, kost het nog extra geld. Er zit wel een bonnetje aan geniet, dus het is echt. Ook moeten we een autoverzekering afsluiten. “Ja maar we moeten nog pinnen, dus die sluiten we wel af in Dakar” probeer ik nog, maar de man is resoluut; “Je krijgt zeker controle en als je zonder verzekering rondrijdt, zit je echt in de problemen”. Wat ik me op zich wel voor kan stellen, maar als we beweren geen geld te hebben voor het passavant kunnen we natuurlijk ook geen geld hebben voor de verzekering. Ik pak een deel van het laatste Mauritaanse geld, maar dat wijst hij in eerste instantie af. Hij kent het gewoon niet, weet niet wat het waard is, blijkt even later. Hij roept er iemand bij en die begint te lachen “Da´s niet zoveel”. “Hee, lach me niet uit, roep ik vol bravoure en zeg tegen de douanebeambte quasi-verontwaardigd “Hij lacht me uit!”. De mannen liggen in een deuk en het is goed zo.

Nu nog de verzekering. De douanebeambte biedt aan dat we voor de deur mogen blijven overnachten en morgen met de taxi geld gaan halen in St. Louis, terugkomen naar de grens, de verzekering betalen en dan mogen we verder. Daar hebben we natuurlijk geen zin in, we willen nu ook helemaal de grens over.
Jeroen zegt tegen hem “We gaan even met de verzekeringsagent praten” en we mogen nu wel met onze eigen auto verder naar een klein dorpje in de buurt. Een jongen rijdt vooruit om ons de weg te wijzen. In een halletje zit een oudere vrouw op de grond; bij haar moeten we zijn. Haar kleinzoon kruipt tegen haar aan en valt in slaap, terwijl de dochter een stukje verderop een baby borstvoeding geeft. De vrouw is vriendelijk, spreekt best goed Engels en zo staan we redelijk snel buiten met een verzekering die geldig is voor drie maanden en in meerdere landen.

Obstakels op de weg

Terug aan de grens, overtuigen we de douanebeambte ervan dat alles geregeld is en hij neemt uitbundig afscheid. We zijn in Senegal!! Gelukkig kunnen we verder over goed asfalt en met groot licht en de verstralers kunnen we de weg en berm uitstekend overzien. Dat is maar goed ook, aangezien er twee koeien op de weg staan, twee jongens lachend aan de overkant (vier rijen witte tanden) en een ezel die op zijn gemak oversteekt.
Ver na middernacht draaien we eindelijk de camping in St. Louis op. Wat een dag….

Benieuwd naar de foto’s van Senegal?

Lees ook het andere blog over Senegal:

17 reacties op “Duistere grensovergang Mauritanië Senegal

  1. Hahahaah Jeroen, de slagboomkampioen!!!!!!!!! Geniet van alle mooie ervaringen, superleuk dat jullie zo fanatiek het blog houden, voor mij altijd weer een leuk momentje in de werkdag!!!!

  2. Hoi Jeroen en Sonja!

    Wat een mooie en spannende dingen maken jullie mee, het lijkt wel een film! (Sonja wat kan jij leuk schrijven zeg!)

    Beste Wensen voor 2013.

    Groetjes Jan Moon, Wessel en Noa

  3. gelukkig kerstfeest vanuit een heel erg nat Nederland
    leuke diner foto in jullie camper !
    goede reis verder en voorzichtig aan zou ik zeggen.
    groetjes
    Patrick

  4. Hoi Jeroen en Sonja,

    Wat een avontuur weer. Vanuit Haren een mooie Kerst en een avontuurlijk maar veilig 2013 gewenst en dat kost je niet eens 20 euro!

    Groetjes, Frans en Carla

  5. Teneerste een heel gelukkig Kerstfeest, al zitten jullie ver weg, misschien voel je toch nog wat van de Kerst. Alleen is het daar wat warmer. We vinden het gezellig om jullie blog te lezen maar jullie hebben wel lef hoor. Ik zou allang zitten bibberen met van die mensen die zoveel druk op je zetten. Fijne dagen en doe voorzichtig. Groetjes uit een wit Oostenrijk. Adriaan en Mia

  6. Gooi je charmes maar in de strijd!
    Knap hoe jullie het voor elkaar krijgen om zo steeds weer een grens over te komen.
    Vandaag eerste kerstdag, hopelijk voor jullie ook mooie dagen!
    Liefs van ons hamari

  7. Wat heerlijk om van jullie te horen/ lezen.
    Spannend hoor, maar ‘acten’ gaat je goed af Sonja!
    Ik kijk uit naar jullie volgende verslag!
    Binnenkort zet ik ook wat voor je in dropbox, als het me lukt….haha

  8. Hee..waaghalzen!! We denken veel aan jullie. Fijn om weer wat te lezen!
    Fijne kerst!
    XXX

  9. Jeetje, wat een ervaringen weer. Zit namens jullie te zweten op de bank, zo’n berichtje is dan wel weer goed nieuws!

  10. Ha stelletje waaghalzen,
    Wat een eerlijke en open snoet toch al niet doet.
    Jullie zullen toch regelmatig een verhoogde bloeddruk hebben tijden de reis. Ongelofelijk wat een lef en dan krijgen jullie het allemaal nog voor elkaar ook. Volgens mij komen jullie met grijze haren terug………………maar dan heb je wel wat gehad waar wij jaloers op kunnen zijn.
    Hele fijne en hopelijk ontspannen kerstdagen. Doe het gewoon even rustig aan.
    Een kerstgroet Lianne

  11. Wat een fantastische verhalen. Spannend. Hoop dat jullie een grote voorraad klompjes hebben. Goed dat jullie goede internet ver bindingen hebben. Zie nu al uit naar de volgende verhalen. Fijne kerstdagen en een happy new year.
    Ada en Piet.

  12. wat ben jij een onderhandelaar.je moet wel stalen zenuwen hebben.prettige kerstdagen en goeie reis

  13. wat een avontuur weer! Ik geniet van jullie verhalen en vind het wel spannend allemaal! Over een jaar zijn jullie volleerde toneelspelers. Geniet van alles wat nog gaat komen en hele fijne Kerstdagen vanuit een nat NL. Dikke knuffel.

  14. Tjonge jonge wat een gedoe allemaal! En dat je bij iedere grens een nieuwe verzekering moet afsluiten… Maar volgens mij kunnen jullie goed onderhandelen. Prettige Kerstdagen daar in het verre zuiden!!!

  15. dit zijn pas verhalen waarmee je onder de kerstboom mee voor de dag kunt komen.

    goede reis verder en fijne kerstdagen

    groet
    john

  16. Inderdaad, wat een dag…
    Maar het is jullie gelukt. Jullie worden al echte professionels in grensovergangen maar blijf natuurlijk wel voorzichtig. Hele fijne kerstdagen en ik hoop dat jullie net zo’n lekker maaltje gaan krijgen als wij in Waalwijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *