Maritanie - grens Marokko en Maritanie

Grensperikelen in Mauritanië

We vertrekken op tijd, zodat er voldoende tijd is om de grens met Mauritanië over te gaan. Eerst moeten we Marokko uit zien te komen. Vlak voor de grens ruilen we onze laatste dirhams om voor diesel. Dan stoppen we voor de slagboom en Jeroen loopt naar het bijbehorende kantoortje waar we allebei een formuliertje invullen. Een behulpzame politieagent komt even kijken of het allemaal lukt en vraagt wat onze bestemming is. Hij ligt helemaal in een deuk om mijn uitspraak van Nouadhibou, dus dat wordt even samen oefenen. Ik mag pas weer in de auto stappen als ik de plaatsnaam nog eens gezegd heb. Zijn enthousiaste ”Jaaa, nu mag je verder” betekent dat ik geslaagd ben voor de test en hij zwaait ons vrolijk na.

Bij het volgende kantoortje leveren we het formuliertje weer in en ook onze paspoorten; de foto wordt vergeleken met ons gezicht en er ontstaat hilariteit omdat Jeroen inmiddels een aardige baard heeft. Achter de man prijkt een met pen getekende, goed gelijkende tekening van Donald Duck op de deur. Tja, dat maakt de boel toch wat minder serieus…

Op naar kantoortje nummer drie, er komt al iemand aanlopen. De auto wordt even gecontroleerd en hij trekt een kastje open. De dop van de fluitketel rolt er uit; hij gelooft het verder wel en doet vlug het deurtje weer dicht. We moeten toch nog even bij de douane naar binnen met onze paspoorten en dan mogen we verder. Nu nog de politiepost voor onze autopapieren en dan mogen we toch echt het land uit. Nou, dit ging vlot! Geen problemen, lastige vragen of mannetjes die geld willen wisselen of ‘helpen’.

Nu krijgen we een stukje niemandsland. Hier worden we wel meteen belaagd door mannen die met ons mee willen rijden om de formaliteiten te regelen. Maar dat slaan we resoluut af. De weg is slecht, er is geen asfalt meer en overal liggen autowrakken, wat een onaangenaam gevoel oproept. We hobbelen verder en binnen een paar kilometer komt de Mauritaanse grens in beeld. Het schijnt een lastige overgang te zijn, we zijn benieuwd.

Drie douanebeambten in groen uniform dirigeren onze auto aan de kant. Ze wijzen naar kantoor nummer een. Een vriendelijk praatje helpt om de serieus kijkende beambte te ontdooien. Hij loopt na de paspoortcheck mee naar de auto voor inspectie met nog twee anderen in zijn kielzog. Er wordt gevraagd of we alcohol bij ons hebben en ja, er staat nog bier in de koelkast; het voorraadje dat we van Jan gekregen hebben is nog niet op. 01-MauritanieEen man duikt met Jeroen de auto in om te kijken, terwijl ik vrolijk doe met de andere mannen. De hoeveelheid wordt getolereerd. Ai, er staat ook nog champagne in de koelkast. Een prachtig Hollands bedrukte fles, die we van vrienden hebben gekregen. Blijkbaar is dat wel een probleem. Die wil ik echt niet kwijt! Er wordt overlegd en de man naast mij trekt chagrijnig een la open, wat niet lukt. Ik wijs op z’n spierballen en trek de la open, maar dat kan ‘ie niet waarderen. Er ligt een pak servetten in, bedrukt met biljetten van 100 euro. Shit, ze denken in eerste instantie dat het vals geld is. “Nee joh”, roep ik overdreven vrolijk, ”Dat zijn servetten, kijk maar”. De chagrijnige man steekt het pak met 100 eurobiljetten in zijn broekzak en kijkt me arrogant aan. Jeroen vraagt het terug, maar krijgt het niet. Aangezien ze nog bezig zijn over de champagne, laten we het maar even zo. De man waarmee we een leuk gesprek hadden, vindt het oke en we mogen gaan. Phoe, dat was even spannend. De man die brutaal de servetten in zijn zak heeft gestoken, durft ook nog om een kado te vragen. Pardon?! Jeroen wijst op zijn broekzak; “Je hebt al een kado”. Nou ja, een zelf toegeëigend kado dan. Maar het is wel grappig dat een pak nep-euro’s dient als smeergeld!

Er lopen nu meer mensen rond de auto die ons willen ‘helpen’ (voor geld) met de formaliteiten en mannetjes die geld willen wisselen. Maar we houden het bij een resoluut ‘nee’ en stappen op goed geluk een volgend kantoortje binnen. Ook hier weer een gezellig praatje over het feit dat we getrouwd zijn, we moeten onze ringen laten zien en waarom we dan toch geen kinderen hebben?! “Ben je dan zwanger?” vraagt er een. Niet? Dan moet Jeroen toch beter zijn best doen. Oh help, maar goed, we lachen maar mee. Toch moeten we hier 10 euro betalen voor het passavant en daar komen we echt niet onderuit. Het carnet (uitvoerbewijs voor onze auto) is hier niet geldig.

Een man zwaait met een bonnenboekje voor onze neus; een of andere belasting voor het dorp. We weigeren te betalen, maar als er drie politieagenten bij de auto komen staan, gaan we er maar vanuit dat het klopt. Voor een euro gaan we ons geen ellende op de hals halen. Oke, op naar de politiepost. Er komt een agent op de auto aflopen, die wijst naar welk kantoortje we moeten. Zijn hoofd is geheel in doek gewikkeld; een tulband op zijn hoofd en de rest voor zijn gezicht, tot over zijn neus. Zijn ogen zijn bedekt door een spiegelzonnebril en zo is niets van zijn gezicht te zien. Best intimiderend. Toch doet hij me aan iemand denken… Ja, Michael Jackson!

Bij de politiepost zelf zit een uiterst vriendelijke man die ook nog eens heel behoorlijk Engels spreekt. Hier staan weer wat mannetjes; het is me compleet onduidelijk wat die hier doen. Ze willen ons helpen met informatie over een camping, maar ik weet niet of dat oprecht is of dat ze geld willen. Dat maakt het lastig; we zijn zo ook resoluut afwijzend naar mensen die het wel goed bedoelen, want zij willen helemaal niks. Het is allemaal heel verwarrend.
Mr. Michael Jackson look-a-like komt weer naar ons toe en wil een kado. Ik zoek druk gebarend, zo van ‘Goh, we hebben hier niks liggen’ en uiteindelijk bied ik hem een snoepje aan. Dat slaat hij uiteraard af. Aangezien zijn gezicht bedekt is kan ik niet zien of hij erom kan lachen of geïrriteerd is, maar hij laat ons in ieder geval gaan.
Nu moeten we nog een autoverzekering afsluiten en dat moet per se in de lokale valuta. Uiteraard kunnen we aan hetzelfde bureau geld wisselen en we betalen uiteindelijk veel te veel. Volgende keer beter opletten. Er volgen nog genoeg grensovergangen…

In een container, omgebouwd als kantoortje, worden we naar binnen geroepen. Wat nu weer? Maar de man wijst vriendelijk op de geschilderde tekst op de buitenkant ‘Ministerie van toerisme’ en wil alleen onze gegevens voor de statistieken. Oke, dan maar weer een fiche afgeven. Hij schudt ons hartelijk de hand en wenst ons een fijne reis. En dan zijn we in totaal twee uur verder en officieel in Mauritanië!

PS Het is absoluut verboden om foto’s te maken bij grensovergangen, vandaar maar een fotootje van ons…

11 reacties op “Grensperikelen in Mauritanië

  1. Hoi reizigers, met belangstelling volg ik jullie avonturen, geweldig om te lezen. Ik sta op het punt om zelf naar West Afrika te gaan met de camper. We willen via Mauritanië naar Senegal en Gambia reizen. Is het nodig om in Nederland al een visum te regelen voor Mauritanië, de meningen zijn hierover verdeeld op het internet. alvast bedankt gr. anita

  2. Hoi, wat een toestanden allemaal, dan leven wij in Ned. toch wat makkelijker al kan hier ook niet alles.
    Als ik jullie in de korte broek ziet krijgen wij het koud, want wij zitten in Oostenrijk met een halve meter sneeuw om ons heen. Wij hebben gisteren de caravan al wat van sneeuw ontdaan, nu gaan we weer verder want het zonnetje schijnt lekker. En de caravan van Hamari moet ook nog wat gedaan worden, dus zo blijven we bezig hier hebben we de sportschool niet nodig. Wij wensen jullie vast fijne feestdagen, in het zonnetje is ook lekker, maar wij zitten toch ook in een witte kerst. Groetjes uit een zeer wit Waidring. Adriaan en Mia

  3. Jullie maken wel wat mee zeg. Ik hoop, dat ’t jullie goed blijft vergaan. Geniet ervan. Later zijn ’t leuke herinneringen! ’n Prettige reis verder. Groetjes Annie.

  4. Wat een avonturen allemaal zeg. Haha ik kreeg bij het lezen meteen wel een visualisatie van die man die in zijn dorp in een deuk ligt doordat hij iedereen voor de gek houd met de euroservetten, hahaha. Die lagen dus niet voor niks in de auto. Nou buurtjes geniet lekker verder wij lezen het weer. groetjes

  5. Geeft meteen weer een hele andere definitie aan het begrip kado! Jeetje wat een verhaal!

  6. Genoten wederom. Wat een verhaal en Jan zei dat Jeroen eens door moest drinken!
    Inmiddels gezien dat jullie Mauritanië alweer uit zijn. Geniet maar lekker van jullie avontuur maar blijf wel schrijven!
    XX Margriet

  7. Oh wat een heerlijk verhaal weer. En ik geloof dat jullie ook wel wat spannende uurtjes hebben met elkaar.Nooit nachtmerries? Het klinkt allemaal erg uitdagend en opwindend hoor. Wat hebben ze daar veel kantoorruimten zeg. ha ha .
    Heel veel plezier in Mauritanië! Ik kijk alweer uit naar het volgende avontuur. Een foto met de enorme baard van Jeroen zou ook toepasselijk zijn geweest. hahaha
    xxx Lianne

  8. Die fles moet wel een keer leeg hé!! Dat was de fles om jullie reis te dopen…haha! Wel schattig dat jullie hem zo beschermd hebben. Volgende gelegenheid een slof sigaretten inslaan, werkt altijd goed als cadeautje..sigaretten uitdelen!
    Waar zitten jullie inmiddels? We dachten gisteren aan Nieuwjaar…geen Sonja oliebollen! En natuurlijk jullie gezelschap niet! We wensen jullie alvast een heerlijke kerst…dat wordt vast weer iets bijzonders! Liefs en pas goed op jullie zelf!!!!!We zullen extra op jullie geluk toasten….

  9. ……dat was toch niet ons afscheidscadeautje dat die man zichzelf heeft toegeeigend? Nog goed afgelopen met die nep-eurootjes en met jullie. Spannend hoor, Zorg goed voor elkaar he! X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *