Marokko - Atlas gebergte en Sahara woestijn

Hobbelen door het Hoge Atlasgebergte

Binnenpleintje op Camping en auberge Zebra.We worden hartelijk ontvangen door Paul en zoeken een mooi plekje uit. Camping en auberge Zebra is duidelijk met liefde en aandacht aangelegd met verzorgde terrassen en kleurige bloemen en planten, de douche is groter dan thuis en er is warm water.

Het weer verslechtert en de knusse salon, geïnspireerd op een berbertent, lonkt. We nestelen ons op de sofa vol kussens, vinden Nederlands leesvoer tussen de magazines en kletsen gezellig met Paul. Uit de open keuken komen heerlijke geuren, de regen klettert en de wind trekt aan het tentdoek, maar met een gezellig kaarsje op tafel en de warmte van het haardvuur naast me, krijgt niemand me hier voorlopig nog weg.

Paul en Renate zijn ooit, net als wij, begonnen met een reis naar het zuiden, hebben later nog vier jaar in Afrika rondgetrokken en zijn uiteindelijk in Marokko gesetteld waar ze begonnen zijn met het organiseren van 4×4 tours (Paul z’n ding) en daarna een gemoedelijke camping en auberge van nul af aan hebben opgebouwd in Ouzoud (Renate haar ding). Het zijn fantastische mensen en je voelt je er direct thuis. Met hond Rasa en kat Spooky als gezellige metgezellen.
Het weer blijft onstuimig; naast mijn verkoudheid ben ik inmiddels gaan hoesten en ook Jeroen is nog snipverkouden. We denken er dan ook niet aan om verder te trekken en schuiven aan tafel voor een heerlijk ontbijtje en een groot glas jus d’orange voor de broodnodige vitamientjes.

Een weekje samen off-road

Atlasgebergte met de 4x4's 4x4 rijden is begonnen in Marokko!Voor de 4×4 tour van a.s. zaterdag is een stel uitgevallen, dus is er een plaatsje over. We twijfelen; het is een behoorlijk bedrag voor ons, maar het is ook gaaf om een week onder begeleiding van Paul en Renate door de Hoge Atlasgebergte te trekken; we komen dan op plaatsen waar we zelf niet zouden komen. Zeker omdat we maar met z’n tweetjes zijn, gaan we niet de woestijn in. Andere overlanders zijn we nog niet tegen gekomen. En we kunnen nog goed oefenen met het echte off-road rijden, waar we de rest van de reis nog profijt van kunnen hebben. We slapen er een nachtje over.
“Zal ik 8 kopjes voor de tour inpakken of 10?” vraagt Paul de volgende ochtend gevat. “Doe er maar 10” zeg ik. We gaan mee en we krijgen er geen spijt van…

We gaan op pad met een leuke club mensen; het klikt direct. Iedere dag worden we opnieuw verrast door spectaculair landschap; we rijden in bergen die grijs, geel, rood, bruin en zwart kleuren en door een adembenemende canyon. Marokko's SaharaWe rijden over steenpistes, keien, in diep woestijnzand, over (zout)vlaktes, wasbordwegen en door prachtige wadi’s (droge rivierbeddingen). We passeren kleine dorpjes, opgetrokken uit hetzelfde materiaal als de omgeving, waardoor ze bijna tegen de achtergrond wegvallen. De kinderen zwaaien vrolijk en rennen enthousiast met de auto’s mee in de hoop ons een pen of iets eetbaars te ontfutselen. Aan het eind van iedere dag zijn we moe, maar voldaan en genieten we van de heerlijke maaltijden van Renate.
We overnachten steeds op een geweldige plek; op een plateau, in een oase of onderaan een zandduin. De inktzwarte lucht vol ontelbare, fonkelende sterren is fascinerend en het zachte licht van de zonsopkomst geeft weer een nieuwe dimensie aan de omgeving.

Voetballen met de lokale jeugd. Een van de weinige waterputten voor de dorst. Tja...Nomaden trekken voorbij met kuddes schapen en geiten. Een jongetje krijgt een voetbal van Renate en gaat met Jeroen voetballen; hij spreekt alleen Arabisch, maar we hebben de grootste lol als Jeroen weer ver moet lopen om de bal te halen. Soms is gesproken taal overbodig en is lichaamstaal voldoende…
Bij een waterput ontmoeten we nomaden die hun dromedarissen laten drinken. De emmer, gevuld met water, wordt vanuit grote diepte naar boven getakeld. Margriet, onze Brabantse teamgenoot, bereikt deze week de respectabele leeftijd van 50 jaar en we proberen de nomaden uit te leggen dat het feest is. Daar hoort ook een stukje van onze onvervalste, Brabantse cultuur bij, dus daar gaan we dan; midden in de woestijn, naast de dromedarissen voeren wij een originele polonaise uit, wat natuurlijk de nodige hilariteit oplevert.

Allemaal leuk en aardig, maar hebben we ook wat geleerd deze week?

  • We voelen beter wat de auto doet als de bandenspanning verlaagd is
  • Sonja had klotsende oksels en d’r zonnebril sloeg aan bij het nemen van een haarspeldbocht met daarnaast een afgrond, maar het lukte!
  • Jeroen vond dat Sonja te hard reed, maar hij leerde dat je op een wasbordweg wel degelijk beter het gaspedaal in kunt drukken tot zo’n 60-70 km per uur
  • We hebben allebei, dankzij de goede begeleiding van Paul, goed geoefend in het rijden in zandduinen
  • Eenzaam over de vlakte van de SaharaSonja rijdt veel zekerder off-road dan voorheen
  • Dat we het trapje omhoog moeten doen, anders raken we ‘m een keer kwijt…
  • Dat de bullbar niet goed vast zat, aangezien we een bout verloren zijn en de ander op ‘half zeven’ hing
  • Dat de slotjes van de kastjes voorin de cabine beter beveiligd moesten worden, aangezien Sonja tot twee keer toe de hele bibliotheek over zich heen kreeg
  • Groepsfoto; scheurend over de vlakteDat Jeroen het hefdak extra goed vast moet maken als Sonja rijdt; geïnspireerd door de Dakar-rally vloog ze ietwat te enthousiast door de kuilen, waardoor het dak wat omhoog klapte
  • Vanuit stilstand gecontroleerd achteruit van een steile helling afrijden
    Maar verder houdt onze Landcruiser zich kranig tijdens al dat gehobbel, getril en geschud; we hebben er alle vertrouwen in!

Kortom; het was een geweldige week en we hebben geen seconde spijt gehad van het feit dat we zijn meegegaan. Het zal wel weer even wennen zijn om met z’n tweetjes verder te gaan…

BEDANKT…

Groepsfoto 4x4 deelnemersPaul en Renate, voor de geweldige begeleiding en alle Afrika-tips! Margriet, voor je Brabantse gezelligheid en warmte, Jan voor je heerlijke (cynische) humor en hulp bij het demonteren van de bullbar. Maarten en Marion, voor het delen van de Landcruiserpassie en jullie geweldige boekje. KlusKoos, voor je vakkundige reparatie van de bullbar en Henriette voor je fantastische hulp bij het stof- en zandvrij maken van ons huisje en beiden voor de gezellige tijd die we samen nog hebben doorgebracht.

We denken nog met regelmaat aan iedereen en waren de eerste dagen na hun vertrek zelfs ziek van ellende (of we hadden iets verkeerds gegeten, maar dat laten we in het midden).

Benieuwd naar de foto’s van Marokko?

Lees ook de andere blogs over Marokko:

13 reacties op “Hobbelen door het Hoge Atlasgebergte

  1. Sonja en Jeroen,
    Wat leuk om jullie belevenissen weer te lezen, de foto’s te kunnen zien en te bemerken hoe veel ervaringen jullie op doen.
    De verkoudheden inmiddels te boven.
    Jullie moeten vast ook alles extra checken voor elk vertrek….
    groetjes,
    Els

  2. Dat klinkt erg goed!! Hier was ik veel liever bij geweest dan het slachten van die schapen…. Goed dat jullie die 4×4 tocht gedaan hebben. Daarvoor hebben jullie de Cruiser. Dit soort tochten vond ik het allerleukste aan die van ons!

    Goede reis verder!

    Groet,
    Alex

  3. Leuk verhaal, wij voelen ook een beetje dat heerlijke gevoel van vrijheid met de camper. Maar wat jullie doen durven wij niet meer aan, de leeftijd jullie hebben de leeftijd om dit allemaal goed aan te kunnen. Geniet er maar lekker van. Groetjes van ons

  4. Kijk, nou hebben we het ergens over! Lekker darren in het zand en de auto beter leren kennen. Fijn hè, die Cruiser! De Hilux voor onze deur staat te smeken om een ritje als deze… Groeten uit Brabant!

  5. Zucht, fantastisch! We gaan maar weer eens kijken op marktplaats….
    Geniet!
    Groetjes, Alex en Anja

  6. Goede tip he van ons?! Goed dat jullie die trip hebben gedaan. Marokko hebben jullie in ieder geval goed ‘meegenomen’. Klopt het dat jullie al in Dakar zijn?
    Hier in Nederland wordt het al wat kouder en de donkere dagen voor Kerst zijn al min of meer begonnen… Eerst nog Sinterklaas! Groetjes Piet en Marian

  7. Heerlijk dit verhaal te lezen. Fijn dat half Waalwijk mijn leeftijd nu weet, lekker is dat! We missen jullie gezelligheid ook en checken elke dag wel of er wat geschreven is en waar jullie zijn! Geniet maar lekker van elke dag. Ook ik was ziek van ellende (of toch ook iets verkeerds gegeten?)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *