Onze auto parkeren we naast de ezel. We zetten onze zonnebril af en lopen het dorpje in. De stilte wordt al snel doorbroken door twee kinderen die op ons af rennen; "touristi, touristi" roepen ze, terwijl deuren en ramen open gaan en overal mensen verschijnen. Ik voel me wel een beetje opgelaten door al die aandacht. Er blijkt één man Engels te spreken en die wordt al snel opgetrommeld. Hij nodigt ons uit om te gaan zitten op de twee plastic stoeltjes die in een klein steegje staan. Geitenkeutels worden weggeveegd. Een zeer sterk lokaal brouwsel wordt ons voorgezet en we krijgen fruit. Het halve dorp zit om ons heen en oma klapt enthousiast in haar handen als we een paar woordjes Grieks proberen. Wat een warme ontvangst! Als de man ons vol trots een rondleiding geeft door zijn dorp, lijkt de toeristische kust heel ver weg. Dit is het echte Kreta; puur, warm en hartelijk. Dit is het moment waarop we besluiten dat we meer van de wereld willen zien. Op een manier dat we een land ook echt leren kennen.