Europa - van Italië naar Nederland

Ontredderd in Europa

Ons vrachtschip van Israël naar Italië. Afrika naar Europa... Salerno, Italië. Sonja's pa begroet Sonja bij aankomst.

Ontredderd in EuropaOns vrachtschip legt aan in de haven van Salerno, Italië. Europa. Ons eigen continent. We kijken elkaar veelbetekenend aan; onze overzeese trip is ten einde. Nog een klein stukje en dan begeven we ons weer op bekend terrein.

Jeroen kijkt over de rand van het schip. “Hé”, roept hij; “daar staat je pa!” Ik geloof het niet, maar toch ook weer wel. Er is er maar één zo gek om helemaal naar het zuiden van Italië te karren om ons te verwelkomen en dat is hij. Even later vlieg ik mijn vader in de armen en kijk ontroerd toe hoe de mannen elkaar stevig omhelzen. Wat een verrassing. Morgen ben ik jarig en wat een heerlijk vooruitzicht om deze dag met hem door te brengen. Op dat moment hebben we nog geen idee hoe heftig de komende week gaat worden…

Referentiekader

Italië, Napels, PompeïDe dag erna bezoeken we Pompeï, de Romeinse stad die bedolven werd onder as na de uitbarsting van de vulkaan Vesuvius. Indrukwekkend. Onder het genot van een goed glas wijn, een heerlijke pizza en in goed gezelschap van mijn vader en Jeroen kan ik een gedenkwaardige verjaardag bijschrijven.

Mijn vader wordt ons referentiekader van Europa; “Jee, wat zijn die rolluiken roestig”. Ik vind het er prima uitzien. “Zullen we hier koffie drinken?” Veel te sjiek met die gedekte tafels.Italië, Pisa “Dat zijn gewone tafelkleedjes, niets bijzonders” reageert hij verbaasd.
Al die winkels. Eén speciaal voor tassen. Of schoenen. Make-up. Parfum. Tussen die overdaad aan consumptiegoederen voelen we ons niet op ons gemak. Ineens realiseer ik me dat we hier niet passen. Jeroen met zijn ruige baard, ik in mijn -dankzij de Afrikaanse zon- vaalgrijze vest dat ooit zwart was. Naast al die goed geklede Italianen zien we er shabby uit.

Jeroen wordt steeds stiller, ik krijg het steeds benauwder. Slagbomen met kaartjes, gazonnetjes afgebakend met een hek. Veel borden met een rode streep erdoorheen; ‘verboden dit, verboden dat’. Een kampeerplek bestaat uit genummerde vakken. Mijn keel word dichtgeknepen en ik breek.
Rome is prachtig, maar het komt niet echt binnen. We hebben al zoveel gezien; de ‘harde schijf’ zit vol. Een bevestiging dat het goed is om deze reisperiode te gaan beëindigen.

Vals gevoel van anonimiteit

In de bus wordt onze portemonnee gejat. De hele reis zijn we voorzichtig geweest; steeds het geld verdeeld over ons beiden, niet teveel op zak. Nu heeft Jeroen alles en zit er zelfs nog een behoorlijk bedrag aan US Dollars bij, die we hier helemaal niet nodig hebben. Een vals gevoel van anonimiteit -we zijn hier een van de vele toeristen- creëert een vals gevoel van veiligheid met nonchalance als gevolg. En dat wordt meteen afgestraft. Ons laatste geld is weg. We gaan er achteraan, maar belanden in een stille, donkere steeg met vijf criminelen. De mannen verspreiden zich razendsnel en Jeroen gaat er achter eentje aan. In de verte zie ik iemand lopen en ik roep om hulp. De man bedenkt zich geen moment en overmeestert de dief samen met Jeroen. Natuurlijk is hij niet degene met ons geld, maar hij wordt ingerekend door de politie. De hulpvaardige man neemt onze dankbetuigingen bescheiden in ontvangst. Hij blijkt een Afrikaan en is afkomstig uit Gambia. Dit kan geen toeval zijn; is de cirkel nu rond? Onze verbondenheid met Afrika komt ook op dit continent tot uiting.
Sorry; emotioneel instabiel, weet je nog? Dan krijg je dit soort mijmeringen. Maar bijzonder blijft het wel, om uitgerekend hier te worden geholpen door een Afrikaan. En hoe!

Paniek

Mijn vader leidt ons door Europa. Soms letterlijk; “Eh… het is hier de bedoeling dat jullie op de stoep lopen, niet op straat”. We zijn totaal ontredderd en dat gevoel slaat om in paniek. Wat is er met ons aan de hand? De afgelopen weken hebben Jeroen en ik het meer dan eens gehad over hoe het zou zijn om terug te keren in Europa. Het zou wennen zijn, daar waren we van overtuigd. In de trant van “O ja, zo gaat dat hier”. Maar onze gevoelens zijn veel heviger dan dat. Gevoelens van afkeer overheersen. We passen hier niet, horen hier niet. Hoe kan dat nou? Negenendertig jaar lang waren we aan deze wereld gewend. Na twee jaar afwezigheid klopt het ineens niet meer. Niets voelt vertrouwd. Maar we moeten hier leven. In West-Europa is alles zelfs nog strakker geregeld.

Overspoeld door deze onverwachte emoties wordt Jeroen steeds kribbiger en ik onredelijk. Als twee pubers die zich overal tegen afzetten. “Het zou fijn zijn als jullie in het weekend thuis komen” oppert mijn vader voorzichtig. “We komen thuis als we thuis komen!” bries ik. De keren dat we echt iets moesten plannen gedurende deze reis zijn op één hand te tellen. “Er zijn mensen die jullie graag willen verwelkomen” probeert hij nog. “Jammer dan!” Ik wil helemaal niks, ik wil geen welkom, ik wil naar binnen sluipen, een deken over mijn hoofd trekken en onzichtbaar blijven. Maar eigenlijk wil ik iedereen heel graag zien.
Mijn god, kan iemand een einde maken aan die chaos in mijn hoofd?!
Ieder weldenkend mens zou ons nu alleen laten en alvast doorrijden naar huis. Maar mijn vader niet. Sterker nog, hij voelt zich bevoorrecht om dit proces te mogen meemaken. Wat een uitzonderlijke man.
Het is fijn dat we het in ieder geval met iemand uit onze directe omgeving kunnen delen, want op afstand snapt geen mens wat we doormaken. Dat nemen we niemand kwalijk, we begrijpen het zelf nauwelijks.

Van Brabant naar Afrika…en terug!

En dan is het zover. De Nederlandse grens komt in beeld. De telefoon gaat; hoe laat we thuis zijn. “Weet ik veel!” roept Jeroen. Planning en structuur zijn nog niet aan ons besteed. Terug in Brabant, EuropaDit laatste stuk leggen we met z’n tweeën af. Wat een bijzonder moment om weer je eigen land binnen te rijden. De omgeving te herkennen. En ook weer niet, er is echt wel wat veranderd in onze periode van afwezigheid. Ja, we komen in het weekend terug, omdat het toevallig zo uitkomt. En nee, we hebben onze thuiskomst niet aangekondigd. Een ontvangst door een klein groepje mensen is voor nu even genoeg.

We rijden onze woonplaats binnen; de kriebels in de buik worden heviger. We draaien de straat in, zwaaien naar degenen die op ons staan te wachten en stoppen voor de deur van ons huis. Motor uit. Het zit er op. Jeroen en ik vallen elkaar geëmotioneerd in de armen. Een onbeschrijfelijk gevoel maakt zich van ons meester. Het is gelukt, we hebben het geflikt! Na bijna 80.000 kilometer door 38 landen in 732 dagen zijn we heelhuids terug op de plek waar ons avontuur begon. We reden met onze Landcruiser weg uit deze straat met de bedoeling om er op dezelfde wijze terug te keren. Hoe uitzonderlijk is het dat je een droomwens kunt vervullen? We voelen ons bevoorrecht en trots. En weer terug voor de deur in Waalwijk.Mijn bonusmoeder trekt de autodeur open; “Kom er nu maar uit!” en vervolgens sluiten we dierbare mensen in de armen. Onze vaders spelen samen een heus welkomstlied op gitaar. Het is genieten om iedereen om ons heen te hebben. Als ze later die avond vertrekken, blijft een leegte achter. “We zijn thuis” zegt Jeroen. “Ja, we zijn thuis” herhaal ik en we kijken elkaar aan. Het voelt niet zo.

Uitdaging

Jeroen trekt me stevig tegen zich aan terwijl we voor het raam staan. “Dat is thuis” zegt hij en de tranen stromen over mijn wangen bij de aanblik van onze Landcruiser. Wat hebben we ontzettend veel meegemaakt in de afgelopen twee jaar. We hebben op een compleet andere manier en heel intens geleefd.
De grootste uitdaging ligt nog voor ons. Opnieuw wennen aan ons oude leven in Nederland.

Benieuwd naar de foto’s van Europa?

Lees ook de andere blogs over Europa:

12 reacties op “Ontredderd in Europa

  1. Lieve Buurtjes,
    Na jullie verhaal begrijpen we de dingen beter: jullie overgang van Afrika naar Europa. Wij vonden het erg fijn dat we erbij mochten zijn toen jullie thuiskwamen.
    Jullie emoties, het weerzien en de 2 vaders die samen iets voor jullie zongen. Jullie thuiskomst was voor ons een lekker warm bad.
    Heerlijk om zulke buren weer naast je te weten.
    Tot ziens,
    Jasper en Agaath.

  2. Wat weer een ontroerend mooi verhaal…wat schrijf je toch prachtig…word steeds meer benieuwd naar je/jullie boek xxx!

  3. Zooooo herkenbaar… Tijd voor weer een reünie. Ik ben nog steeds niet geland. Kunnen we fantaseren over de volgende reis.

  4. Hier moeten wij in Nijverdal heel erg van zuchten terwijl het kippenvel over onze huid kruipt.
    Alleen de reiziger zelf weet wanneer de reis voorbij is…

    Nu wachten op het boek.

    xxx

    Jan en Ada
    http://www.adarosman.nl

  5. Lieve mensen,
    Welkom in onze overgeorganiseerde wereld.
    Ik snap dat het voor jullie een cultuurschok is.
    Wat een geweldig ontvangst door je vader Sonja en ook thuis in Waalwijk!
    Allemaal fijne mensen om jullie heen.
    En geloof me, het went ook weer om hier je draai te vinden, al zal het even tijd nodig hebben.
    Het gaat jullie goed!!

  6. Hoi Sonja en Jeroen!
    Ja hoor, je hebt me weer aan het janken gekregen!
    De ene keer is het van spanning, dan is het van blijdschap omdat er weer een “OMG” avontuur toch goed afloopt…..maar elke keer weet je tot mijn zoutwater voorraad door te dringen!
    Ik voel met jullie mee als bij thuiskomst blijkt dat er nog een brok werk ligt, wat niet even met een scheermes en nieuw vest is op te lossen. Maar ik kreeg in Nijverdal het gevoel dat het goed gaat komen! Was gezellig om jullie daar te ontmoeten! Groet Annie

  7. Very interesting post, most touching. Congratulations for such a great trip, a trip made with a brain and a heart.

  8. Welkom terug thuis na zo een lange en bijzondere reis. Ik heb jullie avonturen niet tot in de finesses, maar wel regelmatig gevolgd en genoten van de verhalen. Een reis waar jullie – denki ik – met heel veel voldoening op terug kunnen kijken.
    En dat je terugkomt in Europa en dat er dan zulke emoties spelen…..dat kan gewoon niet anders. Zelfs mij als buitenstaander liet het niet onberoerd. Geniet van jullie behouden thuiskomst en pak het leven hier weer lekker op.
    Groet, Ron

  9. Lieverds, veel sterkte. De emotie druipt er vanaf. Kom maar terug naar Afrika!!! xxxxxxxxxxx

  10. Whow dit is heftig!
    Wat heb je dit weer bijzonder omschreven. Ik pink er ook een traantje bij weg. Heel veel sterkte met het wennen saampjes!

  11. tranen staan in mijn ogen, en dat op de maandagochtend.
    prachtig verhaal Sonja!
    Ik heb zoveel bewondering voor jullie, ben blij dat ik jullie heb ontmoet daar in het bijzondere Afrika.
    jullie zijn weg uit Afrika, maar Afrika gaat nooit uit jullie :)
    liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *