Gabon - Bitam en Lopé National Park

Op de vlucht in Gabon

Na drie uur bivakkeren laten we de Gabonese ambassade voor wat ‘ie is. De waslijst aan eisen hebben we genegeerd en de ijskoude en onbeschofte medewerker getrotseerd. De ambassadeur geeft hoogstpersoonlijk groen licht voor een visum. Maar we hebben geen zin om er een week op te wachten. Kameroen heeft ons weinig goeds gebracht en het is tijd om een nieuw land te ontdekken. We gaan het aan de grens proberen. “Onmogelijk voor jullie om daar een visum te krijgen”, zegt de ambassademedewerker met een cynisch lachje.

Reisgenoot

_TIG6090Ik vertel Brendan, een Canadese reisjournalist, van ons plan. Hij reist op een Malinees brommertje door een deel van Afrika en we hebben elkaar in Nigeria voor het eerst ontmoet. Verbazingwekkend genoeg heeft hij zich laten afschepen bij de ambassade, maar nu gaan zijn ogen twinkelen; “Ik ga met jullie mee!”

De rivier Ntem vormt de grens tussen Kameroen en Gabon. De douanebeambte heeft een prachtige werkplek in zijn openluchtkantoortje. “Hebben jullie geen visum?” vraagt hij verbaasd. “De ambassade heeft ons hierheen gestuurd” verklaren wij met ons meest onschuldige gezicht. Dat is voldoende om een formuliertje te mogen invullen. “Inleveren bij het immigratiekantoor in Bitam, daar krijgen jullie je visum”, legt hij uit.
En zo gebeurt het ook; men kijkt totaal niet op van ons visumverzoek en er worden geen moeilijke vragen gesteld. Opgetogen lopen we met ons visum de deur uit. Hoezo onmogelijk?!

Uitbundig oerwoud

_TIG5904 _TIG5923 _TIG5924De weg naar Lopé slingert dwars door het oerwoud. Het uitbundige groen verveelt geen seconde en steekt prachtig af tegen het bruine zandpad dat we urenlang volgen.

Sporen in het zand

In de vroege ochtend stuiter ik een uur lang achterin een auto op weg naar het startpunt van de wandeltocht in Lopé National Park. De gids loopt voor me uit door het scherpe gras dat net zo hoog is als wijzelf, een leerlinggids sluit de rij.

Dan trekken we het oerwoud in. De zanderige oever van een riviertje staat vol met sporen; gorillahand- en voetafdrukken, olifantensporen. Dat is al bijzonder!

De gids zoekt een boomstam om het riviertje over te steken en balancerend bereik ik de overkant. We trekken dieper het oerwoud in. De omgeving wordt gevuld met geluiden van vogels, cycladen, colobus- en mangabeyapen. Ze slingeren met het grootste gemak door de boomtoppen. Een zanderig paadje staat vol chimpanseeafdrukken, maar van de dieren zelf helaas geen spoor. Ook de gorilla’s laten zich niet zien.

Ongewenst

Gekraak van boomtakken. Dat klinkt als…een olifant. Ik ken dat geluid maar al te goed. De gids hoort gek genoeg niks en wandelt vrolijk door, terwijl wij stil staan en aandachtig luisteren. De vele, verse mest en diepe pootafdrukken in de modder is het overduidelijke bewijs dat ze hier rondstruinen.

De gids loopt op het geluid af; de reactie is een luid getrompetter, meerdere malen. Hij blijft staan, terwijl de olifanten blijven waarschuwen. Ik sis dat hij terug moet komen, zo brengt hij ons allemaal in gevaar. “Dat doen ze anders nooit”, fluistert hij. “Er zijn vast jonkies bij die ze willen beschermen, dat maakt het extra gevaarlijk”. We blijven nog een tijdje staan luisteren, voordat we verder lopen. Prima, in die tijd kan m’n hartslag weer naar een normaal ritme terugkeren en zijn de olifanten alweer wat verder getrokken. Jee, hierdoor besef ik wel even hoe kwetsbaar we zijn, te voet. Ik bestudeer beide gidsen, maar behalve een tuinschaar kan ik geen wapen ontdekken, voor het geval dat het echt misgaat. Die tuinschaar gaat ons niet redden…

_TIG5927Behoedzaam lopen we verder. Niet veel later hoor ik links van mij iets. Ik tuur het dichte woud in en vergeet adem te halen. Jeroen ziet aan mijn gezicht dat er iets is en fluistert “Wat is er, wat is er?”. “Een olifant”, fluister ik angstig, “veel te dichtbij”. Toch pak ik m’n camera. Jeroen en Brendan zien hem nu ook. De olifant komt met z’n kop achter een boom vandaan en draait ‘m resoluut naar ons, oren gespreid. “Niet bewegen” zegt de gids. Maar deze olifant is niet gek, hij vindt dat we hier niets te zoeken hebben. Hij komt op ons af. “Doorlopen, doorlopen”, piept de gids nu heel nerveus en daarna begint hij zonder aankondiging te rennen. Jeroen volgt hem maar en ik dus ook, Brendan hoor ik achter mij en de onfortuinlijke leerlinggids er achteraan.
Ik kijk niet om, het valt al niet mee om gewoon te lopen door een oerwoud, laat staan rennen. Ik hoor de leerlinggids roepen dat de olifant ons nog steeds achtervolgt. Mijn hart klopt in mijn keel en ik word nu echt bang; als hij ons nu nog steeds volgt, is het geen schijnaanval. Het zal toch niet zo zijn dat we hier, in de jungle van Gabon, worden verpletterd door een olifant?! Ik moet over twee boomstammen springen en na de eerste volgt een kuil, wat mijn linkerenkel niet echt kan waarderen; felle pijnscheuten schieten er doorheen. Ik negeer ze uiteraard, een woeste olifant zorgt daar wel voor!

Extra alert

Uiteindelijk heeft hij ons blijkbaar ver genoeg verdreven en keert om. Iedereen heeft even de tijd nodig om op adem te komen. Inclusief beide gidsen, die hadden het ook niet breed. De leerlinggids bleef Brendan in zijn rug duwen zodat hij harder zou rennen.
Wat een heftige ervaring!

Ik voel me nu niet meer op mijn gemak; een beetje spanning is leuk, maar dit is teveel van het goede. Er zijn vandaag veel olifanten in dit gebied. En met twee ongewapende gidsen die ook niet goed lijken te weten wat ze doen, maakt het gevoel er niet beter op. Behoedzaam en met gespitste oren loop ik verder.

Klein venijn

_TIG5952Ik baan me een weg door bekende kamerplanten, maar dan formaatje XXL en haal mieren uit mijn broek, die zich met hun venijnige kaken hebben vastgehaakt in mijn vlees.

Gekraak zorgt er regelmatig voor dat er met aandacht wordt geluisterd voordat we de wandeling voortzetten. Gelukkig kruist er geen enkele olifant meer ons pad.

Benieuwd naar de foto’s van Gabon?

7 reacties op “Op de vlucht in Gabon

  1. Je moet maar zo denken, dit zijn de stoerste verhalen als je straks (ooit?) in Waalwijk achter een biertje zit! Tof hoor.
    Houdoe!

  2. Zo dat is heftig. Ik kan mij voorstellen dat jullie persoonlijke records hardlopen zijn verbroken. Achteraf natuurlijk een geweldig verhaal om te vertellen, hoeft niets eens aangedikt te worden!
    Lieve groet en doe voorzichtig.

  3. Tjeetje, Tarzan en Jane zijn er niets bij… Wat een avonturen en wat reist er een colonne met beschermengelen met jullie mee. We genieten van jullie belevenissen.

    Jan en Ada
    http://www.adarosman.nl

  4. Ha avonturiers, ik laat de honden uit en kom onderweg een egel tegel…….whauw dacht ik even fotograferen dat is toch bijzonder. Maar een olifant op je pad tegenkomen. Nou meid ik zou ook de longen uit mijn lijf rennen hoor. Wat een geluk dat jullie weer een beetje aangekomen zijn om voldoende conditie te hebben. Heerlijk om jullie in levende lijve weer te kunnen lezen. Het wordt steeds spannender. xxx Lianne

  5. We waren super blij met jullie mailtje gisteren. Zo blij, dat toen Frank het las hij heeft geantwoord en toen ik het vanmorgen las, ik heb geantwoord. Haha!!
    XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX denken aan jullie

  6. Goedenavond Sonja en Jeroen,
    Ik klikte net het mailtje onder die van jullie aan toen travelmaniacs in beeld verscheen.
    Door de korte updates weten we dat jullie dit ook weer overleefd hebben…Wat zijn die olifanten dan groot he?

    Zo meteen komen Paul en Renate om spullen af te leveren, die wij 3 juli in de camper mee nemen naar Marokko.

    Zij zijn inmiddels 2 weken in Nederland (met een uitstapje naar Noorwegen naar Bertus en Hendrika).
    We doen hen zo de groeten.
    Wij wensen jullie alle goeds.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *