Kameroen - 'Ring Road'

Op het randje in Kameroen

_TIG5681De ‘ring road’ is schijnbaar een mooie route in Kameroen, dus gaan we maar eens op ontdekkingstocht. De omgeving wordt heuvelachtiger, groener, terwijl de weg slechter wordt. De Menchum Falls storten zich niet ver van de weg prachtig in een kloof naar beneden. De regen stort zich trouwens inmiddels ook naar beneden. De weg, die gestaag omhoog klimt, verandert langzaam in een riviertje. Hm. Dat wordt nog leuk.

Modderen

_TIG5688 P1030561 De volgende dag komen we niet ver; een rood vrachtwagentje rijdt op de doorgaande weg achteruit. Da’s geen goed teken en inderdaad; er staat een oplegger vast die de weg blokkeert. Hij weet nog een andere route, dus volgen we hem. Onze landcruiser slingert tussen huisjes en bananenbomen door; het is meer een voetpad. Een modderige helling betekent einde verhaal voor het vrachtwagentje; hij zit muurvast. Dorpelingen gooien stukken aarde op de weg om het minder drassig te maken, maar het haalt niks uit. Dus gaan we terug naar de hoofdweg in de hoop dat de oplegger inmiddels vertrokken is. Maar die zit nog steeds vast op een heuvel. Bergen aarde ernaast versperren de weg. Brommertjes slingeren er behendig tussendoor. Hier is een brommer duidelijk een handiger vervoermiddel dan een auto.

P1030611Toch moeten we onze weg zien te vervolgen. De hoge heuvels worden met de schep enigszins afgevlakt zodat eerst Josu en daarna Jeroen er wat gemakkelijker langs kunnen. Josu komt nog vast te zitten in een geul en Jeroen raakt echt op een haartje na de oplegger niet, maar ze komen er doorheen. Zo, we kunnen verder!

Bijna de afgrond in

De zanderige bergweg wordt onderbroken door een gedeelte met stenen en keien. We horen een schavend geluid. Da’s niet goed. Ik stap uit om te kijken; we raken de stenen. Jeroen probeert achteruit te rijden, maar dat lukt niet; we zitten echt vast. Met de Highliftjack tillen Jeroen en Josu de auto op en dan gaat het gruwelijk mis; de auto komt in beweging. _TIG5700 _TIG5702Ik slaak een kreet en ruk het portier open in een poging de handrem te pakken omdat ik denk dat die niet is aangetrokken. Maar ik kan er niet bij, de auto duwt me naar voren en ergens besef ik nog wel dat het niet verstandig is om er helemaal in te klimmen. Door de voorruit zie ik Jeroen achteruit strompelen en verwoede pogingen doen om de auto tegen te houden. Ik hang aan de auto, maar ruim drie ton stop je niet zomaar. De wielen draaien richting afgrond. Ik ben echt doodsbang dat de auto Jeroen het ravijn in duwt. Een zandwalletje met keien is onze redding; de auto komt tot stilstand. Iedereen is in shock en moet op adem komen.

Ik loop naar Jeroen; “Mijn schouder zit niet goed” zegt hij. Ik zie het: zijn schouder is uit de kom. Hij voelt geen pijn en zet hem zelf terug in de juiste positie. Hij heeft schaafwonden op zijn rechterbovenbeen en pijn aan zijn linkervoet.

Wat een afschuwelijk moment was dat. “Nog twee seconden”, zegt Jeroen, “en dan was ik opzij gesprongen en had ik de auto laten gaan”. Het scheelde niks.

Voor mij zag het er uit alsof de auto hem naar achteren duwde, maar hij was nog in staat opzij te gaan. Maar als hij was gestruikeld, was het over en uit geweest. We hebben zoveel geluk gehad. Een klein stukje verderop was er geen zandwalletje meer en was de auto naar beneden gestort.
Als we een beetje bijgekomen zijn, beseffen we hoe stom we zijn geweest. De auto houdt het niet alleen op de handrem en hij stond niet in de versnelling. We hadden geen keien tegen de wielen gelegd als extra zekering, terwijl de auto op een helling stond. Doordat we aan de voorkant van de auto bezig waren, viel het niet op hoe steil het was. We hebben te snel gehandeld; eerst denken, dan doen. Wat een keiharde les. Josu en Ana voelen zich schuldig, ze hebben zoveel ervaring. Zo zie je maar weer…

Jeroen z’n bovenbeen wordt dik; dat zal een flinke kneuzing zijn. Toch wil hij zelf verder rijden. Hopelijk herstelt hij goed, we zitten hier ver van hulp vandaan.

Schouder uit de kom

Een stuk verderop stap ik uit om een wankel houten bruggetje te inspecteren. Ik hoor een kreet vanuit de auto en ren naar Jeroen toe; zijn schouder is weer uit de kom. Hij schreeuwt het uit van de pijn. Verschrikkelijk om hem zo’n pijn te zien lijden. Hij voelt zelf het beste hoe het hoort te zitten, dus weer zet hij zelf zijn schouder terug, ongelofelijk. Hij is misselijk van de pijn; de adrenaline van daarstraks ontbreekt nu, dat is het verschil.

P1030659Ik neem het stuur over; mijn doel is om hem naar het ziekenhuis te brengen in Kumbo, waar een Belgische arts moet zijn. Dat ziekenhuis bereiken we pas aan het eind van de volgende dag. De weg erheen is een hel. Het woord weg is teveel; meer een strook aarde waar geen bomen en planten op groeien. Het is een en al kuilen en geulen. Recht rijden is onmogelijk, niet hobbelen ook. Een goed spoor kiezen lukt niet, alles is slecht. We kruipen vooruit, terwijl Jeroen zijn arm vasthoudt, die ook ingesnoerd zit in de mitella en gordel.

“Een schouder uit de kom geeft altijd schade”, verklaart de Belgische arts. “Er is een aantal maanden therapie nodig en als dat niet voldoende helpt, volgt een operatie”. Hij geeft aan dat Jeroen naar huis moet om te revalideren. Die stort zo’n beetje in na het aanhoren van dit nieuws; is onze reis ten einde?

Maar Jeroen legt zich daar niet zomaar bij neer. Niet voordat hij is onderzocht. Een röntgenfoto maken heeft volgens de arts geen zin, met de achterhaalde apparatuur is er toch niets op te zien. Hij laat Jeroen een aantal bewegingen maken en test zijn kracht. Het resultaat is positief; Jeroen kan nog best een aantal dingen doen zonder pijn of met lichte pijn en zijn schouder is niet opnieuw uit de kom geschoten. Daaruit blijkt dat er geen grote schade is. Dat komt waarschijnlijk doordat Jeroen beide keren snel zijn schouder terug heeft kunnen zetten. Op zijn voet is geen zwelling of blauwe plek zichtbaar, wat er op kan duiden dat er een klein scheurtje in het bot zit of een botsplinter. Dat kan alleen met rust genezen.

Rust nemen

Dus rust is het devies, maar dat is een stuk beter nieuws dan naar huis moeten! Jeroen moet zichzelf wel echt in acht nemen, anders kan hij er zijn leven lang last van houden. Het is afwachten of hij de komende periode voldoende herstelt, anders zullen we alsnog onze reis afbreken.
_TIG5727In de kustplaats Limbe nemen we een paar dagen rust. Op de dag dat we naar de hoofdstad willen afreizen, doen we samen het hefdak dicht. Normaal gesproken doet Jeroen dat alleen, maar het gaat nu allemaal wat moeilijker. Hij houdt het laatste stukje in zijn eentje tegen terwijl ik het tentdoek binnen haal. Maar dan kan hij het dak niet meer houden en het klapt naar beneden. Ik krijg het zware dak op mijn hoofd. Het voelt heel raar en ik word niet lekker. De rest van de dag blijf ik zoveel mogelijk liggen.

MRI-scan

De volgende ochtend voelt m’n hoofd als beton, ik heb enorme koppijn en pijn in m’n oog, oor en vooral mijn nek. Het voelt niet goed. Bij gebrek aan een goede arts, word ik onderzocht door een dierenarts. Het is dat ik me zo klote voel, anders was het best grappig.
In Douala zit een goede kliniek, maar dat is nog een dik uur rijden. Ze adviseert om mijn nek te stabiliseren, dus Jeroen bindt een sjorband om het midden van een kussen en daar plaats ik mijn hoofd.
De arts onderzoekt me niet, maar stelt direct een MRI-scan voor. Prima, aangezien we de komende periode nog wel wat slechte wegen voor de boeg hebben en ik zeker wil weten of dat gehobbel geen schade kan opleveren. Het scanapparaat ziet er gelukkig goed uit. Blijkbaar is dit de enige goede in Centraal Afrika, dus heb ik geluk. Er wordt eerst een MRI-scan van mijn hoofd en hersens gemaakt en daarna van mijn nek. De eerste scan zal een uur duren. Een uur?! “Een uur stil liggen en het maakt een rotgeluid”, zegt de arts. En ik heb al zo’n koppijn! Een open helm wordt om mijn hoofd geschoven, ik krijg twee kussentjes voor mijn oren en dan word ik onder het apparaat geschoven. Jeroen zwaait nog even en dan gaat de dikke deur dicht. Daar lig ik dan…

Ik doe mijn ogen dicht en laat de verschillende geluiden over me heen komen. Goed nieuws; zo te zien is er niets aan de hand met mijn hoofd en hersens. Maar dat had ik eigenlijk ook niet verwacht; ik maak me meer zorgen om mijn nek.

Alweer rusten

Nog een slokje water en dan gaan we voor de 2e scan. Hiervoor krijg ik een soort geraamte om mijn nek geschoven.
_TIG5751De twee heren komen anders binnen dan daarnet en aan het gezicht van Jeroen zie ik dat er iets aan de hand is. Hij laat het zien op de scan; een zwarte lijn is onderbroken. De radioloog moet dit beoordelen en aangezien het zaterdagmiddag is, moet ik tot maandag wachten voor de uitslag. Intussen moet ik een nekbrace dragen en is het de tweede keer in korte tijd dat het onzeker is of we onze reis wel kunnen vervolgen.
De tijd dat de radioloog de MRI-scans bestudeert, lijkt eeuwig te duren. We wachten in spanning af wat hij gaat zeggen. Tot onze opluchting constateert hij geen ernstige schade, maar wel een nekhernia. Waarschijnlijk heb ik deze al langer, maar nooit geweten. Pijnstillers en rust is het advies. Ik kan ook niet anders, ik heb teveel pijn om verder te reizen.

We gaan door!

_TIG5720Een paar dagen later vertrekken we dan toch naar de hoofdstad om visa te regelen voor de komende landen; het geeft weer een boost om met het vervolg van onze reis bezig te zijn. We laten ons niet zomaar klein krijgen!

Benieuwd naar de foto’s van Kameroen?

20 reacties op “Op het randje in Kameroen

  1. Ik heb het ook zwaar. Zit in Italië en ben een beetje verbrand. Kijken jullie ook wel een beetje uit met al die slechte wegen, modder, regen enz.

    Blijft wel leuk om al jullie avonturen te lezen

    Groetjes, Frans

  2. Bikkels!! Doen jullie wel voorzichtig? Ik zat op het puntje van mijn stoel jullie verhaal te lezen… Groet, Carina

  3. Wat een prachtig verhaal om te lezen. Klinkt misschien een beetje raar ‘prachtig’ gezien alles wat jullie meegemaakt hebben. Het leest als een avonturenroman.

    Geniet van Namibië en kom tot rust.

    Heel veel groeten,

    Jan en Ada

    p/s zijn de dropjes al op???

  4. Lieve mensen, wat een verhaal! Tja, we kennen het: iets te overmoedig en onoplettend, want ja, op wereldreis kun je de hele wereld aan, toch? Gelukkig zijn jullie er goed vanaf gekomen! Pas goed op jullie zelf en geniet er verder van.
    Houdoe uit Brabant.

  5. Beste Jeroen en Sonja,
    Wat een berichten! Gelukkig zit er toch regelmatig een beschermengel in jullie buurt die kennelijk, als het te gek wordt, even invloed uit oefent.
    Jullie zijn wel doorzetters!
    Beiden veel sterkte en bovenal een voorspoedig herstel van de aandoeningen!
    En daarbij natuurlijk vooral verder veel genieten en hopelijk was dit het wat betreft de ongevallen etc.
    Heel veel groetjes en liefs vanuit een helaas wat somber en nog steeds te koud Bavel.
    Els

  6. Ha levensgenieters, iets klopt er niet hoor? een heerlijke wereldreis maken waar jullie zolang naar uitgekeken hebben mag toch alleen maar heerlijk en fantastische avonturen/verhalen opleveren! Daarbij graag goed gezond en springlevend genieten van alles wat jullie meemaken? Met al dat gestress, gevaarlijke taferelen en pijnlijke lijfelijke ervaring had je beter hier kunnen blijven hoor hahahha. Wat een ellende en wat ongelofelijke knap dat jullie bittere doorbijters zijn en dan die heerlijke broost weer voelen om er volop tegenaan te gaan. De reis voortzetten! Mmm en kunnen wij nog even genieten van de heerlijke verhalen. Liefs Lianne

  7. En dat allemaal in één land, pittig! Toi toi toi en ik wens jullie van harte toe dat jullie weer helemaal herstellen / hersteld zijn!

  8. Heftige avonturen maken jullie mee. Neem even de tijd voor jezelf! Rust wat uit en herstel zoveel mogelijk, voor jullie weer verder gaan.
    Dat jullie je verhaal hebben kunnen schrijven is in ieder geval een goed bericht op zich. We wensen jullie verder een goede en veilige reis.
    Groetjes, Rob en Nettie

  9. Ach ja, je bent jong en je wilt wat, toch??! Op naar het volgende ‘op het randje’ in de DRC! Maar, zoals onze TM’ers met recht zeggen: ‘we laten ons niet klein krijgen’. Het is net even anders dan schapen open snijden en hersens eten. Op naar het volgende avontuur! Ik sluit me aan bij de waarschuwing van Frank en Ingeborg. Zorg goed voor elkaar!

  10. Tjonge jonge! Wat heftig allemaal zeg! Ik hoop dat jullie toch nog kunnen genieten met al deze ellende erbij. Hou je kop op en neem op tijd even een time-out!!! Groetjes Natasja

  11. Hee hoi!

    Wat een verhaal zeg, erg heftig!!
    Ben blij om te lezen dat het weer beter gaat met beide!!
    Beterschap en sterkte ermee en hopelijk nog lekker genieten van jullie geweldige reis!!

    Liefs Evelien

  12. Hoi Lieverds, gelukkig zijn we door de Papa van Sonja al redelijk op de hoogte gebracht en hebben we pas gehoord dat het allemaal al weer redelijk met jullie gaat. Maar wat een hachelijke situaties hebben jullie meegemaakt. Hopelijk gaat de rest van de reis weer wat flexibeler. Nu lekker uitrusten in Namibië en daarna lekker gaan genieten van de prachtige wildparken en de gezelligheid van jullie vrienden. Vergeet niet dat koude drankje even bij Jan zijn zus te halen. Zij is al op de hoogte en wij trakteren!

  13. Namibie dus..haha..ik heb nu alle landen wel gehad!! Maar dan hebben jullie dus nog flink wat te schrijven aan ons!!! we zijn benieuwd!! Maar we waarschuwen jullie…nu alleen nog goed nieuws..hihi!!!

  14. Ik bedoel natuurlijk Kameroen….lekker!!!
    Groetjes, ingeborg en Frank

  15. Jullie zitten inmiddels geloof ik in Nigera. We waren door je vader gelukkig al een beetje ingelicht. Fijn dat het allemaal goed is afgelopen. Hopelijk hebben jullie de komende maanden geen pech meer, maar genoeg tijd om pas op de plaats te houden om te genieten en niet om te moeten herstellen van iets. we denken aan jullie!

  16. Hoe verzinnen jullie het bij elkaar???!!!!
    Gelukkig dat alles relatief goed is afgelopen.
    Doe rustig aan de komende tijd. Op de lange duur heeft dat alleen maar voordeel. Deze fantastische reis moeten jullie voortzetten hoor en dan is af en toe even pas op de plaats om dat te kunnen doen niet erg.

    Groet, Ron

  17. Lieve Sonja en Jeroen,
    Doen jullie wel een beetje voorzichtig! Wat een vervelende verhalen allemaal. Hopelijk knappen jullie allebei op. En verder kunnen reizen, liefs van ons

  18. Allemachtig wat een heftige ervaringen. Het komt ons bekend voor. In Chili hebben we ook ervaren hoe makkelijk een auto richting afgrond kan gaan. En hoe het ook op het nippertje weer goed kan komen. Anja en ik hadden het gisteren nog over jullie. Of alles nog goed zou gaan en hoe de auto het houdt…. Ik ben echt blij te lezen dat jullie er (relatief gezien) ongeschonden uit zijn gekomen. Doe vooral voorzichtig met de blessures. We denken aan jullie!

    Groet,
    Alex

  19. Lieve jullie,

    wat een heftig avontuur daar in Kameroen! gelukkig dat jullie er beide weer langzaam bovenop komen, blijf alsjeblieft wel rustig aan doen want ik wil jullie graag in Nederland weerzien.
    dikke knuffel uit het regenachtige Nederland
    xxxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *