Gambia - Farafenni

Schoolproject in Gambia

Moses begroet ons enthousiast; “Nederlanders, fijne mensen, jullie zijn van harte welkom in Gambia. Jullie hebben veel goeds gedaan voor ons land”. We parkeren op de binnenplaats van Eddy’s Hotel in het plaatsje Farafenni, waar we kunnen overnachten.

01_gambia_blog_2012Terwijl we ons settelen, verzamelen zich vlak bij ons een aantal vrouwen in vrolijk gekleurde jurken. Er worden stoelen opgesteld. “Er is zo een optreden; komen jullie ook kijken?” vraagt Moses. Dus we schuiven aan, terwijl om ons heen een aantal keurig geklede Engelse dames plaatsnemen. De groep vrouwen geeft een fanatiek staaltje zang- en danskunst weg. Het eveneens bewonderenswaardige strakke drumritme komt voort uit het slaan met een tak op een halve jerrycan, een enorme kalebas die drijft in een met water gevulde teil en met twee takken bewerkt wordt en een houten vat waar met een pannendeksel op geslagen wordt. Geweldig!

Schools for Gambia

Jeroen raakt aan de praat met de dame naast ons. Het blijkt dat de groep Engelse dames onder de bezielende leiding van Mae Winterton en haar organisatie ‘Schools for Gambia’ al 16 scholen gesticht heeft in Gambia en ieder jaar 42 containers stuurt met goederen. Ze zijn nu voor het eerst in deze samenstelling bij elkaar om de vorderingen met eigen ogen te bekijken. Dit optreden is speciaal voor hen. Oeps, dat wisten we niet, maar ze verzekert ons dat het geen enkel probleem is. We ontmoeten de andere dames en enkele heren en het klikt meteen. We eten gezamenlijk en ik zit naast het hoofd van een school. Ze nodigt ons uit om maandag haar school te bezoeken, die is opgericht door Nederlanders. We waren eigenlijk van plan om hier maar een nachtje te blijven, maar dit is toch wel leuk. Dus ach, dan blijven we toch twee nachten langer!
De rest van de avond blijft het nog lang gezellig en onrustig met een hoop Engelse humor en ongein.

04_gambia_blog_2012De volgende dag gaan we samen met de groep op pad; we zijn meegevraagd. We wurmen ons in de -volgens Afrikaanse normen uitstekend functionerende- aftanse, groene rammelbus en rijden met diverse goederen als verbandmiddelen, krukken en brillen naar het lokale ziekenhuis. We worden rondgeleid door een verpleegster. Gek genoeg is het er niet druk, er liggen alleen een paar kinderen.

Een kindje ligt wat apathisch te kijken; beide verbrande handjes in het verband. Een kleuter zit naast haar vader op een bed; haar gezichtje als een mummie ingepakt. Ze is in het vuur gevallen. Veel mensen koken hier op open vuur, dus een ongeluk is zo gebeurd. Het verband ziet er bij beide kinderen schoon uit. Een jongen van een jaar of acht ligt uitgeteld op bed, hij heeft malaria. Vader zit er naast. In een andere kamer heeft een moeder een kleine ukkepuk van een paar maanden oud op schoot; het kindje heeft een gebrek aan juiste voedingsstoffen en ziet slecht. Op een ander bed ligt een moeder met een uitgemergeld kindje aan haar borst. Ondervoed. Zo te zien heeft moeder ook niet veel melk te bieden.
02_gambia_blog_2012Op een aparte kamer ligt een kind van een jaar of 6 onder een klamboe. Beide ouders zijn erbij. Ze komt uit een afgelegen dorpje en het heeft lang geduurd voordat ze medische hulp kreeg; ze heeft een abces in haar gezicht. Het zal lang duren voordat haar huid zich zal herstellen en ze weten niet wanneer ze weer naar huis kan. Haar gezicht is goed ingepakt, maar ze ligt met haar ogen dicht en kreunt van de pijn.

Trieste aanblik

03_gambia_blog_2012Als ik om me heen kijk, word ik niet vrolijk; de vloer is vuil, er staan bedden met vieze matrassen, er hangen spinnenwebben en er rent een kat rond. Wc’s zonder deur, kapotte luiken voor de ramen, couveuses die werkeloos opgesteld staan. Ze functioneren niet en niemand weet wat ermee aan de hand is. Gebrek aan kennis waarschijnlijk. Niet echt omstandigheden die -naar onze maatstaven- bij een ziekenhuis horen. Al met al toch wel een trieste bedoening, terwijl het ziekenhuis van de buitenkant best aardig oogt. Het maakt behoorlijk veel indruk.

Rondleiding door het schoolhoofd

Het is maandagochtend en zoals afgesproken, bezoeken we de lagere school waar Ngui het hoofd van is. Een computer heeft ze niet, dus het kantoor van Ngui hangt vol met geschreven vellen. Het aantal leerlingen per klas staat vermeld. Een vel met extra activiteiten buiten de lessen; sport, drama, tuinieren en wie verantwoordelijk is voor die groep. Protocollen over gedrag, kleding, seksuele intimidatie. De visie en missie, grafieken met de resultaten van de kinderen per vak, ook nog uitgesplitst tussen jongens en meisjes “Zo kan ik zien of ik het beleid moet bijsturen” licht Ngui toe. Lijsten met aan- en afwezigheid van de leerkrachten. Er werken ook een aantal leerkrachten in opleiding, die worden begeleid door een afgestudeerde kracht. Ik ben onder de indruk; het is doordacht, gestructureerd, overzichtelijk. Er valt genoeg te zien en te lezen in haar kantoor. 05_gambia_blog_2012Hoe het beleid wordt uitgevoerd kan ik natuurlijk niet beoordelen, maar de basis is er in ieder geval.

We krijgen een ontbijt aangeboden; een heerlijke salade met brood. Voor ons eerder geschikt als lunch, maar gezien de warmte smaakt het op de vroege ochtend verrassend goed. We eten, praten en gaan daarna de klassen rond; alle kinderen gaan staan als we binnen komen en we worden netjes welkom geheten. Ngui legt uit dat we helemaal met de auto uit Nederland zijn gekomen en al wel 10.000 km hebben gereden. Het is een eer is dat we hen bezoeken. Nou, het is voor ons een eer dat we zo worden ontvangen.

Eigen groentetuin

09_gambia_blog_2012Hierna laat ze ons de tuin zien. De lunch krijgen de kinderen hier van school. Rijst wordt verzorgd door het World Food Program, maar aanvullende zaken zoals groente en vlees verzorgen ze zelf. “Nog niet de helft van alle leerlingen is in staat om schoolgeld te betalen” vertelt Ngui, “dus is het een uitdaging om iedere dag alle kinderen van een gezonde en volledige maaltijd te voorzien”. Daarom zijn ze nu begonnen met een eigen groentetuin. Ze verbouwen tomaten, zoete aardappelen, wortels en dergelijke. Er is nu geen geld meer voor zaad en de omheining is nog niet af; er zijn alleen houten palen in de grond geslagen. “Afzetten is belangrijk” licht Ngui toe; “zodat er geen dieren in de tuin kunnen komen, dat is onhygiënisch”.

07_gambia_blog_201210_gambia_blog_2012Na deze ronde lopen we naar het aangrenzende dorp en maken kennis met degene die destijds de school heeft geopend, samen met de Nederlandse oprichters. We lopen verder het dorp in; alle huizen zijn gebouwd van modder en water; niet echt stevig dus. De grote scheuren zijn daar het overtuigende bewijs van. “In de regentijd is er altijd de angst dat het huis instort” zegt hij.
De waterpomp in het dorp heeft het begeven; de pomp op school is de enige watervoorziening in de buurt. “Ze mogen alleen tijdens de pauzes water halen” legt Ngui uit, “anders storen ze de kinderen tijdens de les”. Het is dus een grote verantwoordelijkheid om de pomp in goede conditie te houden, als er zoveel mensen afhankelijk van zijn.

Veel bekijks

08_gambia_blog_2012De leerkrachten komen de auto bekijken en daarna twee klassen met de oudste kinderen. Zoveel bekijks hebben we nog nooit gehad! Zowel Ngui als de mensen uit het dorp zijn zeer vereerd dat we hen bezoeken en de tijd nemen om de school en het dorp te bekijken. Ze kunnen het ook nauwelijks geloven dat we zoveel kilometers hebben gereden. Ze vinden het heel bijzonder. Wij geven aan dat wij het geweldig vinden dat ze de tijd nemen om ons te ontvangen. Het is voor ons ook een bijzondere ervaring…

Les over Nederland

06_gambia_blog_2012Na de ‘bezichtiging’ is het tijd om de twee oudste klassen en leerkrachten iets over Nederland te vertellen. Dat hebben we in Senegal ook al twee keer gedaan, dus we raken er bedreven in! De leerkrachten zijn vervolgens benieuwd naar ons onderwijssysteem, de kids willen weten hoe we Gambia vinden, of we kinderen hebben en een familie. Hoe wij brood bakken, of het leuk is in Nederland en hoe tandenborstels gemaakt worden. Euh, die laatste vraag kunnen we helaas niet in detail beantwoorden!

Sponsorproject

Hierna nemen we echt afscheid; het is al ver in de middag en we moeten nu echt gaan, willen we niet nog een nacht in Farafenni doorbrengen. We houden contact met Ngui, beloven we. Het is een lieve, integere en wijze vrouw. Rustig en beheerst in haar handelen. Ze weet heel goed waar ze mee bezig is. Misschien kunnen we de omheining van de groentetuin sponsoren; een mooi project. Ik weet zeker dat ze het geld op de juiste manier zal besteden. Mae werkt al jaren met haar samen en die heeft er echt wel kijk op. We gaan het samen eens rustig bespreken.

Benieuwd naar de foto’s van Gambia?

7 reacties op “Schoolproject in Gambia

  1. Wat een mooi verhaal weer. Bij het lezen dacht ik aan de microcredit organisatie Wakibi waar ik vrijwillerswerk voor doe. Zij ondersteunen kleine ondernemers met een lening.

    GrFR

  2. Echt weer genieten van jullie blog! Wat een prachtige reis tot nu toe al, hij wordt vast alleen nog maar mooier! Ik kijk uit naar het volgende verhaal!

  3. Ontroerend verhaal en ik krijg gelijk de neiging om met een collectebus rond te gaan rennen door de buurt en als ik technisch was zou ik graag reparatiewerkzaamheden willen uitvoeren maar helaas… Het is zo jammer dat die belangrijke mogelijkheden ongebruikt staan.

  4. Hey Kanjers,

    Tjee, Gambia……. Jeroen hou jij Sonja wel goed in de gaten? Mijn jaloerse gevoelens worden nu wel echt op de spits gedreven hoor, een school en ziekenhuis bezoeken, over Nederland vertellen en tevens de vergelijkingen zien. Whooww wat een ongelofelijke fantastische ervaringen. Een heerlijk verhaal en ik beleef het helemaal met jullie mee.

    Liefs Lianne

  5. Wow, wat een geweldige ervaring! Dit zijn de ontmoetingen waar je het voor doet, toch? Als jullie in inzamelactie gaan houden, op ons kun je rekenen!

  6. Alweer zo’n prachtig, ontroerend en indrukwekkend verhaal van jullie. Ik kijk steeds weer uit naar jullie volgende blog. Het is gewoon onvoorstelbaar wat jullie allemaal zien en meemaken. Enjoy.

  7. Hoi lieve mensen,
    Wat een mooi verhaal om weer te lezen, wij kunnen het ons allemaal moeilijk voorstellen. Zo’n ziekenhuis en die scholen? Water komt hier gelukkig gewoon uit de kraan en is er ook meer dan genoeg.
    Geniet nog van jullie verdere avontuur.
    Liefs hamari

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *