Saoedi-Arabië - Jeddah en het noorden

Tweeënzeventig uur in Saoedi-Arabië

Ik stap de boot af die ons van Sudan naar Saoedi-Arabië heeft gebracht. Alle vrouwen dragen hier verplicht een abaya -zo’n zwart vormloos gewaad- en bedekken hun hoofd en gezicht, op de ogen na. Van de tweeënzeventig uur die we krijgen om Jordanië te bereiken, zit ik het grootste deel in de auto. Ik zie het niet zitten om voor die korte tijd zo’n geval aan te schaffen. Ik begrijp dat ik me aan moet passen, maar er zijn grenzen.

Gezicht bedekken

_TIG4934De eerste test of mijn aangepaste kleding ‘Saoedi-proof’ is -de wijdste kleren die ik heb en een bandana die mijn hoofd en nek bedekt-, volgt al snel.
Twee Saoedische militairen houden me tegen. Ze brommen iets in het Arabisch en kijken er niet al te vriendelijk bij. Geen idee wat ze bedoelen. Een man uit Sudan is zo hulpvaardig om het voor mij te vertalen; “Je moet je gezicht ook bedekken, vinden ze”. Ik weet dat ik dat als Westerse vrouw niet per se hoef en laat me niet opjutten. Als ze zien dat het geen indruk op me maakt, mag ik uiteindelijk naar de bus. De auto moet nog door de controle heen en komt pas later.

Slapen op straat

_TIG4885Inmiddels schrijven we 23.15 uur en is het wachten op de auto inspectie. Maar er gebeurt helemaal niets; de inspecteur is niet aanwezig. Honderden mensen zitten op straat en wachten. Net als wij. Ondanks het tijdstip is de temperatuur nog steeds hoger dan mijn ingepakte lijf aankan. Maar ik mag niets uittrekken. Ver na middernacht is het tafereel van wachtende mensen onveranderd. Als een echte Afrikaanse val ik uiteindelijk gewoon midden op straat, met mijn hoofd op mijn videotas (iets minder Afrikaans!) in slaap …

Na heel veel gedoe is de auto om 04.00 uur weer in ons bezit. Het is gelukt; we zijn in het Midden-Oosten! We knallen de auto ter plekke op de parkeerplaats en gaan liggen. Na een uurtje zorgt de oproep van de naastgelegen moskee voor een ruwe wake-up call.

Gebed gaat voor alles

_TIG4955Jeddah is een moderne stad, vol reclameborden en strakke gebouwen waar architecten hun fantasie nét iets te enthousiast op hebben losgelaten. Ik zie tot mijn verbazing een McDonalds en een blauw met geel bord. Dat is… dat is… een vestiging van IKEA?! Gloednieuwe Landcruisers en een Ferrari scheuren voorbij. Ik ben duidelijk op een ander continent beland.

_TIG4896Onze Landcruiser heeft dorst, maar gek genoeg zijn alle tankstations gesloten. Eentje heeft gelukkig een bordje in het Engels en lost het mysterie op: ‘gesloten vanwege gebed’.
We wachten braaf bij het tankstation, terwijl iedereen om ons heen zich naar de moskee haast. De talrijke moskeeën schreeuwen door elkaar; het klinkt heel intimiderend.
Na een half uur wachten worden beide dieseltanks eindelijk gevuld. Diesel kost hier 4,5 eurocent per liter en bij het afrekenen heb ik nog nooit zo’n brede grijns op het gezicht van Jeroen gezien!

Genegeerd

_TIG4899De tijd dat ons visum geldig is, tikt genadeloos door. Dus trapt Jeroen het gaspedaal in en verlaten we de stad. De lange, saaie weg breekt me op en ik val eventjes in slaap. Ook Jeroen heeft het moeilijk en dat is niet gek na één uurtje nachtrust. Maar het stuur overnemen kan niet; als vrouw zijnde mag ik niet rijden in Saoedi-Arabië en gezien het strenge regime durf ik het risico niet te nemen.

De koelkast heeft het helaas begeven en kleine winkeltjes verkopen gelukkig koud water of cola. Ik word voornamelijk genegeerd terwijl Jeroen soms wel wordt aangesproken. Dat is een vreemde ervaring en hoewel ik weet dat vrouwen hier niets te vertellen hebben, irriteert het me mateloos. Ik leer heel snel af om mijn hand uit te steken en wacht braaf af hoe tolerant de Arabier is.
Iedereen kijkt sowieso naar ons, maar niemand reageert vriendelijk. Nee, dit is geen Afrika meer.

Even lucht

Rond gebedstijden ligt alles stil in dit streng Islamitische land. Dat is ook niet vreemd als de plaatsen Mekka en Medina voor de Moslims de belangrijkste religieuze plaatsen ter wereld zijn.
Waar we ook komen, het tafereel is steeds hetzelfde; moskeeën schreeuwen door elkaar en iedereen haast zich erheen. Zo transformeert een dorp of stad ineens tot een spookstad. Een hele rare gewaarwording.
Zo’n moment gebruik ik ten gunste van mij. Ik stroop m’n broek op, gooi de bandana af zodat m’n hoofd en nek wat lucht krijgen. In 45 graden Celsius is het echt niet leuk om zo ingepakt te moeten blijven en het zweet gutst over mijn lijf. Hoe doen die vrouwen dat hier toch? Zij zijn ook nog eens volledig in het zwart gekleed!

Eén aardige Arabier

_TIG4926De woestijn is te vlak om een goede overnachtingsplek te vinden; er is geen beschutting tegen de razende zandstormen en we vallen teveel op. De behoefte aan gekoeld drinken noodzaakt ons in de buurt van een plaats te blijven. Een promenade aan zee biedt uitkomst.
Naast ons zit een gezin en Jeroen loopt naar de man toe die, zoals bijna alle mannen hier, gekleed is als een echte Arabier; een wit gewaad en een rood-wit geblokte doek met een zwarte band op zijn hoofd. Hij maakt een kort praatje want de man spreekt nauwelijks Engels, maar Jeroen mag wel een foto maken van hem en zijn dochters. De vrouw blijft op ruime afstand. Ik ook, maar de man laat zijn dochters wel naar mij zwaaien. Het is de enige aardige Arabier die ik ben tegen gekomen.

Blote tenen

Drie jonge mannen in een auto spreken me aan in gebrekkig Engels. De bestuurder steekt tot mijn verrassing zijn hand uit ter begroeting, maar wijst dan naar de achterbank en verzoekt me met glimmende oogjes om mee te gaan. Wat?! Waarschijnlijk zijn mijn blote tenen toch net te sexy en ik trek met moeite mijn hand terug, aangezien hij die niet meer los wil laten. Er wordt me nog van alles nageroepen wat ik gelukkig niet kan verstaan.
Wat een bizarre ervaring; ik word volledig genegeerd óf men denkt dat deze Westerse dame helemaal geen normen en waarden heeft!

Eventjes solidair

Saudi Arabie MoslimaIn het laatste dorp voor de grens zie ik tot mijn ontzetting dat alle vrouwen een compleet zwarte lap voor hun gezicht dragen; oneerbiedig gezegd zijn het net zwarte spoken die over straat lopen. Zij zien de hele buitenwereld altijd door een waas. Ongelofelijk. Ik besluit tot solidariteit met de vrouwen. Mijn hele gezicht pak ik in en zet mijn zonnebril op. Ik zie er uit alsof ik een overval ga plegen.
Maar idioot genoeg zijn er nu wel een paar mannen die ter begroeting hun hand opsteken.

Zodra we de grens over zijn gooi ik mijn bandana af. De douanebeambte in Jordanië begroet ons; “vrouwen eerst” en pakt mijn paspoort. “We behandelen vrouwen anders dan onze buren”. Dat is een hoopvolle start.

Benieuwd naar de foto’s van Saoedi-Arabië?

6 reacties op “Tweeënzeventig uur in Saoedi-Arabië

  1. Hee lieve sonja en jeron!
    ik zit met verbazing te lezen, heftig dat de machtsverhouding tussen man en vrouw zo sterk is. Gelukkig gaan jullie nu de kant op! Ik ben echt onwijs trots op jullie en terwijl ik dit typ glimmen mijn ogen. Afrika.. ligt achter jullie maar gelukkig hebben jullie zoveel mooie herinneringen!
    liefs,
    Marit

  2. Ha luitjes,

    Zijn jullie weer thuis? Jammer dat we dat niet wisten anders hadden we jullie komen opwachten! Snel afspreken om jullie waanzinnige avonturen te horen.

    liefs Erik en Els

  3. oei oei dat is een hele vervelende en nare ervaring hoor. bah wat akelig om te lezen. wat schrijft Marco nu? jullie zijn thuis? welkom thuis en laten we elkaar maar snel tegen komen.
    oh wat ga ik jullie verhalen missen. Maar life……… dat is natuurlijk veel beter

    heel veel succes en sterkte met het wennen in ons kikkerlandje. koud, donker en saai.
    dikke kus

  4. Ongeloof zeg, jullie ervaring in Saoedi Arabië ! Ik heb ooit eens het boek gelezen van Betsie Udink ; als vrouw van Nederlandse ambassadeur in S.A. heeft zij haar ervaringen opgeschreven en die komen helemaal overeen met die van jullie! Hoorde van Jan dat jullie inmiddels thuis aangekomen zijn. Wat zal dat een omschakeling zijn zeg! Slapen in je eigen bed! En een compleet huis om in te wonen!
    Veel sterkte met het wennen in ons over georganiseerd land; we komen elkaar vast nog wel eens tegen!

    Groetjes Marco Bolkenbaas

  5. Wat ’n land, dat SA. Je hoort altijd van alles, maar om dat zo als jullie mee te maken! Niet leuk, maar achteraf kan je er later om lachen.
    Op naar nieuwe belevenissen in Jordanië! De rooie rotsen?
    Geniet er van.
    Groetjes Annie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *