Botswana - Chobe - en Moremi National Park

Vriendschap centraal in Botswana

_TIG7368Hoe bijzonder is het als vrienden je komen opzoeken in Afrika? Voor ons bijzonder genoeg om er ruim duizend kilometer extra voor te rijden. In vergelijking met de afstand die we inmiddels vanuit Nederland hebben overbrugd, stelt dit niks voor!
Dus vertrekken we uit Namibië en trapt Jeroen het gaspedaal dieper in om op tijd in Maun, Botswana aan te komen.

Een wapperende handdoek aan hun rijdende auto zorgde destijds voor het eerste contact tussen Erik en Els -broer en zus- en ons. De gezamenlijke liefde voor Afrika (en lekker eten!) zorgde voor een langdurige vriendschap. Nu, tien jaar later, gaan we dit jubileum vieren in Moremi National Park; de plaats waar we elkaar hebben ontmoet.
Voor het eerst in maanden zien we mensen die we al kenden voordat we aan deze trip begonnen. Bekenden van thuis, uit het verre Nederland. Het doet meer met mij dan ik wil toegeven.

Kamperen tussen het wild

DSCF1124Broer Arjan en zijn vrouw Bertha zijn er ook bij en worden als safarigroentjes in het diepe gegooid. Moremi is ruig, puur en de kampeerplekken niet omheind. We passeren waterplassen omringd door groen en een enkele visarend. Impala’s, tsessebe’s en zebra’s schieten weg.
Het diepe zand, dat wordt afgewisseld met kuilen, hobbels en ribbelwegen vertraagd ons en zo komen we pas in het donker op onze overnachtingsplek aan.
DSC00448De auto’s worden niet ver van het door Jeroen snel aangelegde kampvuur neergezet. Twee lampen staan strategisch geplaatst zodat we veilig onze maaltijd kunnen bereiden.
Ondertussen horen we een brullende leeuw, die langzaam dichterbij komt. Een hyena scharrelt achter ons door de bush op zoek naar restjes eten, nadat hij is weggejaagd door de gillende buurvrouw.

De vroege ochtendgamedrive wordt abrupt onderbroken als Els en Erik op het smalle pad een boomstronkje raken en de autoband binnen luttele seconden leeg loopt. “Hoeveel lekke banden hebben jullie eigenlijk gehad?” wordt ons gevraagd. “Eh… geen één” moeten we toegeven.

Wilde honden gesignaleerd

_TIG7355We rijden een prachtige route langs de ‘flood plains’. Het hoge, gele gras houdt eventuele dieren goed verscholen. Dan krijgen we een tip dat er in de buurt van Hippo Pools wilde honden gezien zijn. Mijn hart klopt sneller; na diverse tevergeefse pogingen op eerdere reizen om deze bedreigde diersoort te vinden, staan ze nu boven aan mijn lijstje. We splitsen op om het gebied te doorzoeken. Via de walkie talkie horen we het goede nieuws van Els; ze hebben de wilde honden gevonden! Ze liggen, bijna onzichtbaar door hun gevlekte huid, in de schaduw.

Verse leeuwensporen

DSC00469Vroeg in de ochtend hoor ik een brul die mijn hart een slag doet overslaan; dat is dichtbij! Ik tuur door het gaas naar buiten, maar ondanks het maanlicht zie ik de leeuw toch niet. Bij het eerste ochtendlicht ga ik op zoek naar sporen. Op nog geen 100 meter afstand van onze plek staan verse, indrukwekkend grote afdrukken. We besluiten het leeuwenspoor te volgen, maar uiteindelijk verdwijnen de pootafdrukken in het dichtbegroeide struikgewas.

Puur Savuti

Tijd om Moremi te verlaten en Chobe National Park opnieuw te gaan verkennen. Het is nog vijf uur stevig rijden door het diepe zand naar Savuti. In dit deel zijn we nog niet eerder geweest.
_TIG7376Net als in Moremi is ook hier het wild niet in grote getale aanwezig, maar de omgeving is prachtig. We rijden langs heuvels bedekt met grote stenen, langs en door de rivierbedding, over vlaktes. Mooi, ongerept en puur. Nergens hebben we zoveel skeletten van olifanten en giraffen gezien.
Een grote kudde wildebeesten stuift opzij. We spotten de mooie getekende roan antilopes en ineens komt er een imposante leeuw voorbij wandelen. Een grote kop, prachtig volgroeide manen. We volgen hem totdat hij in de schaduw van de bush gaat liggen.

Illegale bezoeker

Voor ons wordt het een rusteloze nacht; er bevindt zich wildlife ìn de auto. Jeroen verschanst zich beneden met zaklamp en schoen op de bank. Een witte muis heeft het op ons eten voorzien. Het lukt Jeroen om hem een keer op z’n kop te slaan, waarna hij versuft weg loopt. Later schijnt hij met de zaklamp recht op de kop van de muis, die hem brutaal seconden lang aankijkt. Jeroen kan er niet bij… Hij vermoedt zelfs het illegale verblijf van een tweede muis in het dashboard, een nauwelijks bereikbare plaats. Om half vier geeft Jeroen het op; een – nul voor de muis.
De volgende avond laten hyena’s en leeuwen van zich horen. Er ritselt van alles in de struiken en zelfs in onze auto. Nee he, een zak beweegt; de muis is terug of niet weg geweest. We hadden gehoopt dat ‘ie door het gestuiter op de slechte wegen het loodje had gelegd, maar mooi niet.
Jeroen besluit een val te maken; een plastic bakje dat door een stokje en wat ijzerdraad omhoog gehouden wordt. Stukje brood eronder… Hij plaatst het op de koelkast, daar zie ik de muis steeds overheen springen. Binnen een uur horen we een klap en ja hoor, hij zit eronder! Eenmaal buiten weet ‘ie te ontsnappen en gaat er als een speer vandoor.

Ondraaglijke stank

De Chobe rivier komt glinsterend blauw in beeld. Het wemelt er van de dieren; kuddes zebra’s en impala’s, waterbokken in overvloed. Helaas kunnen we er niet volledig van genieten, aangezien we een ondraaglijke stank in de auto hebben. Hebben we dan toch door de shakende auto een hele muizenfamilie in het dashboard uitgemoord? We hangen allebei uit het raam om frisse lucht te happen, wat ons de slappe lach oplevert. Jeroen komt tot de ontdekking dat onze in Gambia aangeschafte accu lekt en daar komt de immense stank vandaan. Gelukkig hebben we dus geen wildlife om zeep geholpen.

Ruige buitenkapsalon

DSCF1094Onze kampeerplek aan de rivier wordt omgetoverd tot een heuse buitenkapsalon. Els, -voormalig kapster- neemt Jeroen met een doodgewone huishoudschaar onder handen. Ondertussen ontstaat er commotie op het water; vanuit het niets verschijnt een krokodil en hapt naar een nietsvermoedende eend, die luid snaterend aan de scherpe tandenreeks ontsnapt. Wow, wel een ruige kapsalon zo! Jeroen’s wilde lokken verdwijnen en is na de knappe knipbeurt van Els weer toonbaar.

De ondergaande zon geeft een dramatisch mooi effect; drie leeuwen zijn dankzij de invallende duisternis bijna onzichtbaar, terwijl silhouetten van drinkende olifanten zich aftekenen tegen een lila-paarse achtergrond die de rivier in dezelfde tinten mee kleurt.

Vriendschap

Botswana-_2De bavianen hebben de bomen om ons heen al ingenomen als slaapplek en protesteren zachtjes. In de gloed van ons kampvuur toosten we met een glas champagne op onze 10-jarige vriendschap met Els en Erik, de nieuwe vriendschap met Arjan en Bertha en een fantastische week samen. Voorzichtig mijmeren we al over een volgende gezamenlijke reis….

Wij blijven nog een weekje nagenieten in Kasane en vieren daar ons 10-jarige huwelijk. Van onze, tijdens deze trip verworven, vrienden Marc en Rosana ontvangen we een sms; of we zin hebben om een weekje met hen rond te toeren in het woestijngebied rond de Brandberg. Dus vertrekken we uit Botswana en trapt Jeroen het gaspedaal dieper in om op tijd in Khorixas, Namibië aan te komen. Wat hebben we toch een rijk leven…

Benieuwd naar de foto’s van Botswana?

Lees ook de andere blogs over Botswana:

11 reacties op “Vriendschap centraal in Botswana

  1. Een rijk leven hebben jullie inderdaad. Geniet er maar lekker van. Dat was lang wachten op een nieuw verslagje. Heerlijk die verhalen. Begon ze te missen. Wat een schrijftalent!
    Groetjes uit waalwijk, mirella

  2. Lieve Sonja en Jeroen, fijn om weer een mooi verhaal van jullie te lezen. Zo te lezen gaat het nog steeds prima met jullie!
    Geniet nog heerlijk van jullie avontuur!
    Liefs Hans, Mariska en Rilana

  3. Hoi lieve vrienden,

    Wat leuk te lezen dat het jullie net zo goed is bevallen als ons. Fijn te horen dat alles zo goed gaat met jullie. Ben erg jaloers op alle andere avonturen. Wat geweldig dat Jeroen een baan heeft gevonden en dat jullie reis dus nog een mooi vervolg krijgt….ben zo benieuwd! Wie weet komen we dan gewoon nog een keertje langs. 😉

    liefs els

  4. Wat heerlijk om jullie weer te lezen. Schitterende gebeurtenissen en zo levendig verteld. Prachtig Sonja. Geniet saampjes. Liefs Lianne

  5. Wat een mooi verhaal!
    Met twee banen op de tocht weet ik wel wat het wordt als we zeeën van tijd hebben: jullie opzoeken!!!

  6. heel veel herkenning in jullie verhaal, Maun, moremi zijn we ook geweest en gekampeerd. jammer genoeg niet in savuti, was te nat , halve meter modder. geniet verder.

  7. Alweer zo’n prachtig verhaal waar ik jaloers van wordt !
    Blijf genieten van jullie fantastische avontuur!!!

  8. Top om te lezen!
    Maar neem aan dat het een ‘oud’ verslag is? (en ook te zien aan de routekaart?)
    Ben eigenlijk ook wel benieuwd naar hoe het nu gaat in Kaapstad??
    Groet!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *