Namibië - Etosha NP en Khaudum NP

Wildlife in Namibië

Gejuich klinkt op uit de auto als we de grens passeren. We zijn in Namibië! Voor het eerst deze reis betreden we een land waar we eerder zijn geweest. West-Afrika ligt achter ons; gedaan, overwonnen, doorstaan. Wat een ongelofelijk gevoel.

Warm water

In de plaats Ruacana vinden we een echte camping. Sinds noord-Senegal zijn die al uit het straatbeeld verdwenen en ik loop rond als een enthousiast kind in de speeltuin; “We hebben een eigen waterkraan! Joh, een heel keukenblok voor onszelf!” En als klap op de vuurpijl; “Er is een douche met WARM water!”

Tijd, geduld en geluk

22_namibie_blog_2013Nu we in Namibië zijn, kriebelt het bij mij direct; tijd om dieren te spotten. Op naar Etosha National Park. Tijd, geduld en geluk blijken de sleutelwoorden in de dagen die volgen. Voor het eerst gebruiken we onze auto als safarivoertuig. Zodra de zon opkomt en het hek open gaat, rijden we naar een waterplaats. Jeroen schuift de ramen open, ik smeer een boterham. Jeroen speurt de omgeving af met de verrekijker. Met een kop thee installeer ik me op de bank, camera in de aanslag. Afwachten maar. Het geopende dakluik biedt 360 graden vrij zicht en dus ideaal voor ongestoorde foto- of filmopnames. Giraffen kijken nieuwsgierig toe, gemsbokken blijven argwanend staan en wrattenzwijnen slurpen op hun knietjes het benodigde vocht naar binnen.

23_namibie_blog_2013Na een paar uur verkassen we naar een andere waterpoel. Jeroen bakt een eitje voor de lunch, ik werk aan mijn reisverslag, Jeroen leest. Intussen genieten we van de passerende en drinkende springbokken, zebra’s, impala’s en een kudde modderende olifanten.

Maar soms wordt de rust plotseling doorbroken door commotie; “Een luipaard!” “Waar, waar?!” “Op negen uur” “Ik zie niks, mag ik de verrekijker, snel” “Aaah, ik heb eigenlijk niet de goede lens op m’n camera zitten…” “Hou op met wiebelen anders kan ik niet filmen!”

Adembenemende momenten

Sommige dagen zien we urenlang niets, soms wordt ons geduld rijkelijk beloond met ongelofelijke of adembenemende momenten. Zoals speelse leeuwenwelpjes, die in het vroege ochtendlicht hun spiegelbeeld in het water onderzoeken. Een luipaard zien is al heel bijzonder, maar wij ontdekken een parend stel en dat is echt uniek. Vijftien jakhalzen verscheuren een gevangen springbok. Een cheetamoeder laat haar drie jonge welpjes achter om met onnavolgbare snelheid de jacht in te zetten op een springbok. De volgende dag speuren we het hele gebied af, vinden haar terug en zien haar opnieuw jagen. Twee uur lang bestuderen we de interactie tussen meer dan honderd zebra’s en ineens duiken in de verte vier leeuwen op, die een adrenalinestoot veroorzaken als ze een strategische positie innemen. De opbouw is prachtig, de aanval helaas niet en binnen drie seconden is er geen zebra meer in de wijde omtrek te bekennen. Een hyena kan zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en komt ons van dichtbij bekijken. Een leeuwin zoekt een schuilplaats, niet ver van de auto. Zo zien we duidelijk hoe ze duikt, focust en jaagt. Kortom, we vermaken ons prima! Ooit bezochten we dit park met een huurauto. Nooit, maar dan ook nooit hadden we toen kunnen bedenken dat we hier tien jaar later zouden rondrijden in onze eigen auto, na een ongelofelijke tocht vanuit Nederland.

Voor gevorderden

Onze ervaring in het afgelegen Khaudum National Park is van een andere orde. Vanwege de diepe zandwegen zijn alleen 4×4 voertuigen welkom. Bij binnenkomst worden we al gewaarschuwd voor de vele olifanten; “Er zijn hier meer olifanten dan bezoekers per jaar” vertelt de goedlachse ranger. Een folder drukt ons op het hart uit de buurt te blijven van kuddes met kleintjes en altijd een vluchtroute paraat te hebben. Als extra afschrikmiddel volgt er nog een angstaanjagend verhaal van rangers die hulpeloos moeten ervaren hoe een boze bull hun auto aan de voorkant optilt en honderden meters achteruit duwt. Fijn. Dat heb ik net nodig. Ik was al niet meer zo dol op olifanten na de achtervolging door zo’n razende kolos in Gabon, maar hier word ik helemaal niet vrolijk van.

Omsingeld

De volgende ochtend – m’n ogen nog nauwelijks open- komt er op het smalle pad al een enorme bull op ons af met een afschrikwekkend zelfverzekerde houding; ‘ik ga echt niet voor jullie opzij’. Inmiddels volledig bij mijn positieven gil ik tegen Jeroen; “achteruit, achteruit!” wat niet zo heel snel gaat als je door diep zand moet rijden. Lekker dan.

Steeds komen we woeste en tetterende olifanten tegen, ook al zijn we op behoorlijke afstand.
Bij een waterplaats kan ik even op adem komen. Maar niet voor lang, als maar liefst dertig exemplaren als een grijze massa langszij schuift. Gloeiende, wat zijn ze dichtbij. Ze stoppen, slurven gaan de lucht in (gelukkig staat de wind de goede kant op), koppen worden geïrriteerd geschud, oren wijd. Maar het dorstlessende water lonkt en ze lopen uiteindelijk door. Ik word extra op de proef gesteld als van de andere kant nog een kudde aan komt lopen. Hetzelfde ritueel volgt.
“O jee” is de reactie van Jeroen -die het nu ook niet meer zo breed heeft- als hij in de binnenspiegel kijkt.
Dat voorspelt niet veel goeds en inderdaad, er zijn nog meer olifanten op komst. Het uit de buurt blijven van kuddes met kleintjes en altijd een vluchtroute paraat hebben gaat ons niet goed af; we zijn letterlijk omsingeld door zo’n zeventig olifanten. We kunnen niet anders doen dan afwachten. Gelukkig zit er geen slecht gehumeurd individu tussen en de schijnaanvallen van de jonge bulls blijken vooral een staaltje van machtsvertoon. Pas na lange tijd is het pad vrij en kunnen we onze weg vervolgen.

Opgejaagd

Maar één kudde zal ik nooit vergeten. Als we op royale afstand stoppen, groepeert de uitgespreide kudde zich snel. Ondanks dat de motor uit staat om ze te kalmeren, lijkt de kudde te bevriezen. Geen beweging. Geen geluid. Veertig olifanten houden zich doodstil. Minutenlang. Dat heb ik nog nooit gezien. Daarna lopen ze, heel langzaam en ons scherp in de gaten houdend, een ronde om de waterplaats. Blijkbaar concluderen ze dat we geen gevaar vormen en gaan drinken.
Als het tijd wordt om te vertrekken, start Jeroen de motor. Wat er dan gebeurt is niet te bevatten; de complete kudde rent met ongelofelijke snelheid weg; de waterplaats is binnen enkele seconden leeg. De tranen springen in mijn ogen. Deze kudde is doodsbang en niet voor niets. In dit grensgebied met Angola, Botswana en Zambia wordt regelmatig op olifanten gejaagd. Gedood om het ivoor. Nog steeds. De reactie van deze olifanten, agressief of vluchtend, komt voort uit pure angst en overlevingsdrang. Ze hebben vreselijke dingen gezien (ze beschikken over een goed geheugen) of meegemaakt. Ondanks de spannende momenten die ik hier beleefd heb, kan ik niet anders dan begrip opbrengen voor het gedrag van deze giganten.

Benieuwd naar de foto’s van Namibië?

Lees ook de andere blogs over Namibië:

18 reacties op “Wildlife in Namibië

  1. Ha Sonja en Jeroen,

    Erg leuk om weer te lezen wat jullie allemaal beleven en zien. Wel een beetje link met die medicijnvergiftiging, Sonja. Het blijft toch Afrika waar je bent en je moet uitkijken met wat ze je geven en wat voor diagnoses ze stellen.
    Wij gaan waarschijnlijk in november weer een stukje reizen: Marokko, Mauritanie, Mali en Senegal. Dit hebben we de vorige keer ook gedaan, maar nu doen we andere delen van deze landen. Omdat het hier in Nederland al weer een beetje herfst wordt, zien we er naar uit om weer te vertrekken naar zonnigere, warmere en onbekende oorden.

    groetjes Mike en Marion

  2. Nadat we gisterenavond Sytske gesproken hadden, gingen onze olifanten oren weer heel hard wapperen om jullie verhalen te lezen. Wat een leuke manier van schrijven en zo dicht bij jullie te zijn.
    Voor ons nog anderhalf jaar, we gaan er wel vanuit dat we elkaar in die periode nog zeker zien.
    Wat zijn jullie plannen en mogelijkheden voor het verdere reizen?
    Liefs van M&M

  3. Zo dat is allemaal wel erg spannend, die olifanten wegen wel enkele kilo’s en zijn zo maar niet weg. Het lijkt ons allemaal prachtig, maar blijven nu op dit moment toch maar in Zuid Frankrijk. Al kan hier ook van alles gebeuren.

  4. Oh wat een heerlijk verhaal. Wie zou dat niet willen zeg bivakkeren tussen de olifanten…………
    Spannend, boeiend en erg indrukwekkend zoals je ons meeneemt in jullie belevenissen. Echt fantastisch.
    geniet met volle teugen dikke kus Lianne

  5. Wauw….wat een spannend verhaal weer! Knap dat je ondanks jouw ‘nare’ ervaring met olifanten in Gabon, jullie toch het avontuur met olifanten aan zijn gegaan, Sonja. En wat voor een avontuur! Wat bijzonder om een parend stel luipaarden te zien..de foto is al prachtig laat staan als je dat live mag zien…boffers, maar heerlijk dat jullie dat allemaal meemaken en dat wij daar van mee mogen genieten!!
    Dikke knuffel en vooral doorgaan met genieten. xxx

  6. Zojuist heerlijk geskyped met de travelmaniacs, die er verrassend gezond uitzagen. Sonja met lange haren en Jeroen met een ‘behaard’ gezicht. Was superleuk! Ze genieten enorm, ondanks de regen, van Kaapstad. Jullie hebben het verdiend. Wij genieten zeer van jullie reisverslagen.

    Heel veel groeten,

    Jan en Ada

    http://www.adarosman.nl

  7. Jeetje zeg, ik zit op het puntje van mijn stoel. En toch ook beetje kippenvel! Wat een verhaal.
    Echt super om te lezen, maar ook erg blij dat alles goed gaat.

    Geniet er nog van
    Xxx van ons alle drie

  8. Je verhaal is wederom mooi maar je bevestigd hiermee ook weer mijn angst voor olifanten. Ik vind ze prachtig hoor maar ik wil ze ook niet té dichtbij hebben. Je weet het maar nooit met ze! Maar ze horen natuurlijk wél bij Afrika!

  9. Wat een fantastische momenten beschrijf je hier Sonja!
    Mooi dat jullie de tijd hebben om van zoveel verschillende dieren te genieten. Olifanten houden er altijd de spanning in: je weet nooit wat hen bezighoudt…..
    Veel plezier in Zuid-Afrika. Dikke kus Koos en Henriëtte

  10. Tja, dat is nog eens een spannend verhaal!! Heel wat anders dan die olifanten in de Beekse Bergen. Leuk wat jullie allemaal meemaken. Van de vaders krijgen we regelmatig verhalen over jullie te horen. Het gaat jullie goed. Houden zo!!

  11. Jaaaaah, daar zijn ze weer. Wat maken jullie toch een prachtige tocht en foto’s. Keep it up. Groeten uit Waspik

  12. Hallo wereldreizigers,
    Wij zijn blij bericht van jullie te ontvangen. Het duurde naar Ada’s idee erg lang. Vol ongeduld en ongerustheid. Wat een olifanten verhalen!! Cheeta’s zien uniek. We hebben bewondering voor jullie geduld en uithoudings-vermogen. Ga verder en GENIET van alles. Tot de volgende blog.

    groeten ven Ada en Piet.

  13. Wat bewonder ik jullie toch ontzettend voor het nemen van deze beslissing om op reis te gaan. Dit is echt ‘leven’, je elke dag verwonderen van het moois wat op jullie pad komt en het met beide armen omarmen. Ik vind het ontzettend leuk dat jullie blijven schrijven zodat iedereen hier ook een beetje kan meegenieten van dit prachtige avontuur!

  14. 15 jaar geleden had ik ook al een mooie tijd in Etosha, maar wat jullie hebben gezien is echt geweldig! Wat moet dat lekker zijn om daar nu met jullie eigen auto te rijden en zulke bijzondere dingen te zien. Gelukkig is jullie confrontatie met de olifanten goed afgelopen.

    Geniet van jullie heerlijke reis!

    Alex

  15. Oh, wat weer een schitterend verhaal!
    Keek echt even met je mee door de binnenspiegel…!! En wat is dat Etosha toch een prachtig park he?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *